บทที่ 144

เคราะห์ดีที่การซ่อมแซมบ้านไม่ได้มีอะไรยาก ไม่จำเป็นต้องเรียกคนมาเพิ่ม

ซ่างชิวกับอวี๋ว่านใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งชั่วยามกว่าก็ซ่อมแซมห้องทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย

เจี่ยนอันอันไม่ได้อยู่นิ่งภายในห้อง นางต้มยาให้ฉู่จวินสิงเสร็จแล้วต้มยาให้ตงเยว่ต่อ

ครั้นเห็นว่าฉู่จวินสิงดื่มยาเรียบร้อยค่อยไปที่บ้านซ่างชิว

ตอนนี้ซ่างตงเยว่สามารถลุกออกมาเดินเล่นที่ลานบ้านได้แล้ว

นางกำลังต้มน้ำข้าวอยู่ในครัว เมื่อเห็นเจี่ยนอันอันมาหาก็รีบออกมาต้อนรับ

“ท่านอามาแล้ว” ซ่างตงเยว่ส่งยิ้มมีความสุขให้เจี่ยนอันอัน

ในช่วงสองสามวันมานี้ เจี่ยนอันอันจะให้ซ่างชิวส่งยามาให้ทุกวันตอนเที่ยง

หลังจากได้ดื่มยา สุขภาพร่างกายของนางก็ค่อยๆ แข็งแรงขึ้น

นึกไม่ถึงว่าวันนี้เจี่ยนอันอันจะมาหาด้วยตัวเอง

เจี่ยนอันอันจับชีพจรให้ซ่างตงเยว่ พบว่าตอนนี้สุขภาพของนางดีขึ้นจากเดิมเกินครึ่งแล้ว

นางพูดกับซ่างตงเยว่ “อีกสองวันเจ้าก็หายดีแล้ว”

ซ่างตงเยว่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่ตัวเองหายป่วย

นางคุกเข่าเบื้องหน้าเจี่ยนอันอันดัง ‘ตุบ’ ด้วยความตื้นตันใจ

“บุญคุณยิ่งใหญ่ของท่านอา ข้าจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต”

เจี่ยนอันอันประคองซ่างตงเยว่ให้ลุกขึ้น จากนั้นกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าหายดีก็พอแล้ว พ่อของเจ้าจะได้เลิกกังวล”

“เจ้าดื่มยาก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะต้มมาให้อีก”

ซ่างตงเยว่รับยาไปดื่มอึกใหญ่

ตอนนี้นางไม่รู้สึกว่ายาในถ้วยขมอีกต่อไปแล้ว

นางส่งยิ้มให้เจี่ยนอันอันหลังจากดื่มเสร็จ

เจี่ยนอันอันนำลูกกวาดกระต่ายขาวเม็ดหนึ่งออกมาให้ซ่างตงเยว่กิน

ซ่างตงเยว่กินแล้วก้มหน้าทำท่าอ้ำอึ้ง

เจี่ยนอันอันเห็นนางทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดก็ถามว่า “เป็นอะไรไป เจ้าอยากพูดอะไรหรือ?”

ซ่างตงเยว่อ้ำอึ้งอยู่อีกนาน ก่อนจะเงยหน้ามองเจี่ยนอันอัน