บทที่ 147

ซ่างตงเยว่เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันดีกับนางเช่นนี้ ในที่สุดนางก็ทนต่อไปไม่ได้อีก เริ่มร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกคนมองไปยังซ่างตงเยว่ที่ร้องไห้ออกมา ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย

เด็กคนนี้ร่างกายอ่อนแอผอมบางเช่นนี้ อีกทั้งยังถูกโรคร้ายทรมานมาตลอดปี

ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารเสียจริง

เจี่ยนอันอันก็ตบหลังซ่างตงเยว่เบาๆ แล้วพูดปลอบโยนออกมา “ไม่ต้องร้องไห้แล้ว หากว่าร้องไห้มากจนเกินไปก็จะเปลี่ยนเป็นไม่น่ารักแล้วนะ”

คำพูดของเจี่ยนอันอัน ทำให้ซ่างตงเยว่หัวเราะออกมา

นางเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วเริ่มกินข้าวคำใหญ่ขึ้นมา

ซ่างตงเยว่ตัดสินใจแล้ว ว่าต่อให้ทั้งชาตินี้จะต้องเป็นวัวเป็นม้า ก็จะต้องติดตามเจี่ยนอันอัน

ซ่างชิวเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันดีต่อบุตรสาวเขาเช่นนี้ ในใจของเขาก็ค่อยๆ ซาบซึ้งในบุญคุณของเจี่ยนอันอันเงียบๆ

รอจนเมื่อทุกคนทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว ซ่างชิวและอวี๋ว่านก็ไปทำรถเข็นต่อ

ซ่างตงเยว่ย่อกายนั่งลงข้างกายของทั้งสองคน คอยมองพวกเขาทำงาน

นางพูดกับซ่างชิวออกมา “ท่านพ่อ วันนี้ป้าอวี้เฟิ่งมาเอาเงินที่บ้านของเรา”

ซ่างชิวเมื่อได้ยินคำนี้ ก็รีบหยุดงานในมือลง

เขาหันไปมองทางซ่างตงเยว่ “นางทำอะไรเจ้าหรือไม่?”

ซ่างตงเยว่ส่ายศีรษะ ใบหน้าเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา

“เป็นท่านอาคนสวยท่านนั้นที่ช่วยคืนเงิน ข้าอยากรอให้อาการป่วยดีขึ้นแล้ว จะมาช่วยท่านอาคนสวยทำงานที่นี่ได้หรือไม่?”

ซ่างชิวเมื่อได้ยินว่าเจี่ยนอันอันช่วยคืนเงินให้แล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นมาแล้วเดินมายังเบื้องหน้าของเจี่ยนอันอันทันที

“แม่นาง ท่านไปช่วยพวกเราคืนเงินได้อย่างไรกัน? เช่นนั้นเงินค่าแรงงานนี้ข้าคืนให้กับท่าน ข้าไม่เอาแล้ว”

ซ่างชิวพูดออกมา แล้วหยิบเงินห้าตำลึงออกมา ส่งให้เจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันโบกมือออกมา แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “เพียงแค่เงินสองตำลึงเท่านั้น ข้ายังพอจะจ่ายได้ เงินค่าแรงนั้นเจ้าเก็บเอาไว้เถิด วันหน้าเก็บไว้ซื้อของอร่อยให้ซ่างตงเยว่กิน อย่าให้นางกินแต่โจ๊กทุกวัน”

ซ่างชิวเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันดีกับบุตรสาวของพวกเขาเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

เจี่ยนอันอันถามออกมา “ข้าได้ยินว่าตงเยว่บอกว่า ที่ดินของครอบครัวเจ้าเพาะปลูกอาหารออกมาไม่ได้ ทำไมถึงได้เป็นเช่นนี้กัน?”

ซ่างชิวเกาศีรษะ ใบหน้าค่อยๆ เผยความเศร้าสร้อยออกมา

“ขอไม่ปิดบังแล้ว ที่ดินของครอบครัวข้าก่อนหน้านั้นยังพอจะเพาะปลูกอาหารออกมาได้”