บทที่ 148

นอกจากนี้ ครอบครัวของเขาเองก็ไม่มีอะไรที่มีค่า เป็นเพียงแค่บ้านผุพังเท่านั้น

และไม่ว่าจะอย่างไรครอบครัวของอวี้เฟิ่ง ก็ไม่มีทางทำเรื่องที่น่ารังเกียจเช่นนี้ออกมาได้

เจี่ยนอันอันถามซ่างตงเยว่ “ทำไมเรื่องนี้เจ้าถึงไม่ยอมบอกพ่อของเจ้า?”

ซ่างตงเยว่เหลือบมองไปยังซ่างชิว ก้มหน้าแล้วพูดออกมา “ท่านพ่อไม่เชื่อคำของข้า ข้าก็เลยไม่กล้าพูดออกมา”

เจี่ยนอันอันถามซ่างชิวออกมาอีกครั้ง “บ้านของท่านหากว่าเมื่อไม่มีคนอาศัยแล้ว ก็จะมีคนเข้าครอบครองได้แต่ตามใจชอบหรือ?”

ซ่างชิวพยักหน้าออกมาเบาๆ “หมู่บ้านชิงสุ่ยเป็นเมืองที่ยากจนมากที่สุดของเมืองอินเป่ย”

“ในปีนั้นหลังจากการสังหารหมู่แล้ว มีทั้งที่ตาย และจากที่นี่ไป”

“บ้านที่ไม่มีคนอาศัยอยู่นั้น ก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านจัดสรรปันส่วนบ้านว่างเหล่านี้ให้กับทุกคน”

“ครอบครัวของข้าก็เหลือเพียงแค่พวกเราสองพ่อลูก ก็เลยไม่ได้ต้องการบ้านหลังอื่นอีก”

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้ว เรื่องนี้จะต้องมีที่มา ล้วนแต่มีที่มาจากหัวหน้าหมู่บ้าน

หากว่าหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ออกหน้าจัดสรรบ้านแล้ว อวี้เฟิ่งก็คงไม่คิดครอบครองบ้านของซ่างชิว

แต่เรื่องที่ดินของบ้านซ่างชิวไม่อาจทำการเพาะปลูกได้ เป็นอวี้เฟิ่งและบ้านแม่สามีของนางที่เป็นคนทำ

หากว่าจะลงโทษ ก็จะต้องลงโทษอวี้เฟิ่ง

เจี่ยนอันอันเดิมทีก็มองอวี้เฟิ่งไม่เข้าตา แต่คราวนี้นางก็มีเหตุผลที่จะจัดการกับอวี้เฟิ่ง

ซ่างชิวเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันไม่พูดอะไรออกมา เขาก็กลับไปทำงานต่อ

อวี๋ว่านในตอนนี้ก็ทำล้อรถเข็นออกมาแล้ว

มีเพียงแค่ประกอบล้อรถเข็นเข้าด้วยกัน ก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ซ่างชิวรีบประกอบล้อรถเข็นกับอวี๋ว่าน การกระทำของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก พวกเขาก็ประกอบรถเข็นได้สำเร็จ

เจี่ยนอันอันเดินไป มองเห็นรถเข็นที่ประกอบเสร็จแล้ว คล้ายกับที่นางออกแบบ

เพียงแต่ในส่วนของอาวุธที่ซ่อนอยู่นั้น ถูกอวี๋ว่านแก้ไขไปบ้าง

รถเข็นในตอนนี้ ดูสวยงามและทนทานเสียยิ่งกว่าที่เจี่ยนอันอันออกแบบเอาไว้

เจี่ยนอันอันพึงพอใจเป็นอย่างมาก นางลองนั่งลงบนนั้น แล้วกดปุ่มลงบนนั้น

ได้ยินเพียงเสียง ‘เอี๊ยด’ ดังชัดขึ้น วงล้อก็เริ่มหมุนด้วยตนเอง