บทที่ 149

ฉู่จวินหลุนได้ยินฟางอิ๋งพูดออกมา เพียงแค่กดปุ่มเท่านั้น รถเข็นก็สามารถเคลื่อนที่ได้ด้วยตนเอง

ไม่นานเขาก็เข้าใจมันและควบคุมรถเข็นได้ แล้วเดินทางไปได้ทุกที่ที่เขาต้องการ

ใบหน้าของฉู่จวินหลุน ค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่ยากจะเห็นได้ออกมา

เขาอุ้มฉู่จื่อซีขึ้นมาบนขาของตนเอง

พาเขาหมุนวนไปทั่วลาน

รอจนเมื่อฉู่จวินหลุนเหนื่อยแล้ว ถึงได้คืนรถเข็นให้กับเจี่ยนอันอัน

“รถเข็นนี้ไม่เลวเลย พี่ใหญ่ชอบมันมาก”

ฉู่จวินหลุนนั่งอยู่ในลาน ในใจรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

มีรถเข็นคันนี้ ต่อไปเขาก็ไม่ต้องถูกคนอุ้มไปมาแล้ว

เจี่ยนอันอันมองไปยังรถเข็น เห็นว่าบนนั้นมีปุ่มกลไกหายไปปุ่มหนึ่ง

แล้วอาวุธลับที่ซ่อนอยู่วางเอาไว้ที่ไหนกัน?

เจี่ยนอันอันหันไปมองทางอวี๋ว่าน “พี่อวี๋ กลไลอาวุธลับของรถเข็นอยู่ที่ไหนกัน ทำไมข้าถึงได้หามันไม่เจอ?”

อวี๋ว่านเดินเข้ามา ชี้ไปยังด้านหน้าของพนักแขนแล้วพูดว่า “แม่นางลองดู ตรงนี้มีช่องซ่อนอยู่ อาวุธลับสามารถวางไว้ในนั้นได้”

“ขอเพียงแค่กดปุ่มไปเบาๆ อาวุธลับก็จะลอยออกมาจากด้านใน”

เจี่ยนอันอันกดช่องลับนั้นเบาๆ และได้ยินเสียง ‘ฟึบ’ ดังออกมาเบาๆ ช่องลับเปิดออก ก้อนหินก้อนเล็กๆ ก็ลอยออกมาจากด้านใน

ดีที่เจี่ยนอันอันหลบได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ถูกก้อนหินก้อนนั้นกระเด็นใส่

เจี่ยนอันอันรู้สึกว่า ติดตั้งอาวุธลับตรงจุดนี้ก็คงจะดูไร้ประโยชน์ไปเสียหน่อย

อวี๋ว่านมองความคิดของเจี่ยนอันอันออก เขาชี้ไปยังด้านหลังของเก้าอี้รถเข็นแล้วพูดออกมาว่า “ตรงนี้ก็มีช่องลับซ่อนอยู่ อาวุธลับสามารถออกมาจากด้านหลังนี้ได้”

เจี่ยนอันอันลองกดช่องลับไป มีก้อนหินเล็กๆ ลอยออกมาจากด้านหลังจริงๆ

อวี๋ว่านพูดอธิบายออกมา “ข้ารู้ว่าพวกท่านล้วนแต่เป็นเชื้อพระวงศ์ ภายหน้าก็ไม่แน่ว่าอาจจะอาศัยอยู่ที่เมืองชิงสุ่ยนี้ได้ตลอด”

“หากว่ามีคนเข้ามาโจมตี ทั้งหน้าหลังจะต้องมีอาวุธลับที่ถูกปล่อยออกมา ก็สามารถช่วยป้องกันคนที่จะมาลอบโจมตีจากด้านหลังได้”

เจี่ยนอันอันไม่คิดเลยว่า อวี๋ว่านจะคิดได้รอบคอบเช่นนี้