บทที่ 150

รอจนเมื่อพวกของซ่างชิวทั้งสามคนจากไปแล้ว เจี่ยนอันอันก็หยิบเอาอาวุธลับออกมาจากคลังอาวุธในห้วงมิติจำนวนหนึ่ง แล้วใส่เข้าไปในกลไกของรถเข็น

ฉู่จวินหลุนเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันเหมือนราวกับว่าเสกอาวุธออกมาราวกับว่าใช้มายากล

ในใจของเขาทันใดนั้นก็เริ่มบ่นพึมพำออกมา

ในฐานะที่เป็นคุณหนูใหญ่จวนกั๋วกง แล้วจะไปมีอาวุธลับซ่อนอยู่ที่กายได้อย่างไรกัน?

ฉู่จวินหลุนส่งเสียงถามออกมา “อันอัน อาวุธลับพวกนี้เจ้าไปเอามาจากที่ใดกัน?”

เจี่ยนอันอันรู้ว่าฉู่จวินหลุนจะต้องถามออกมา นางก็หาเหตุผลเอาไว้แล้ว

“ข้าซื้อมันมาจากท่านรองหัวหน้าตอนอยู่ที่ค่ายเทียนอวิ๋นเจ้าค่ะ”

ในใจของฉู่จวินหลุนคิด ค่ายเทียนอวิ๋นเป็นค่ายโจร หากว่าที่นั่นจะมีอาวุธลับอยู่ก็เป็นเรื่องปกติทั่วไป

เพียงแต่ไม่คิดเลยว่า เจี่ยนอันอันจะคิดได้รอบคอบเช่นนี้

เกรงว่านางก็คงจะคิดเอาไว้นานแล้ว ว่าต่อไปจะต้องสร้างรถเข็นที่ติดตั้งอาวุธลับซ่อนเอาไว้ให้เขา

โชคดีที่มีหมู่บ้านชิงสุ่ยมีคนที่สามารถสร้างเข็นนี้ได้

อาวุธลับเหล่านี้ ต่อไปก็จะต้องได้ใช้ประโยชน์อย่างแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉู่จวินหลุนเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

สายตาของเขาที่มองไปยังเจี่ยนอันอัน ก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น

เขาขอบคุณออกมาอย่างจริงใจ “ต้องขอบใจน้องสะใภ้มาก”

เจี่ยนอันอันยิ้มแล้วโบกมือออกมา “เรื่องเล็กน้อย พี่ใหญ่ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ”

และก็เป็นในตอนนี้ ที่เจี่ยนอันอันรู้สึกได้ถึงสายตาที่ลุกโชนร้อนแรงคู่หนึ่งจ้องมายังนาง

นางหันหน้าไปทันที ก็มองเห็นฉู่จวินสิงกำลังยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองนางด้วยสายตาเป็นประกาย

ทั้งสองคนมองสบตากัน สายตาของฉู่จวินสิงก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

เจี่ยนอันอันรีบกระแอมออกมาเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาหนีไป

นางไม่กล้ามองสบไปยังสายตาของฉู่จวินสิงอีกต่อไป

ทันใดนั้นเจี่ยนอันอันก็คิดขึ้นมาว่า นางยังไม่ได้ปรุงยาให้กับฉู่จื่อซีและฟางอิ๋ง

เหมาะที่จะอาศัยโอกาสนี้ นางสามารถหลบสายตาของฉู่จวินสิงได้

นางรีบวิ่งไปยังห้องครัว แล้วหยิบเตาหลอมยาออกมาสองเตา