บทที่ 151

ฮูหยินรองเมื่อเห็นว่าฮูหยินใหญ่กลับมา นางก็รีบร้อนถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง ทางด้านอันอันเห็นด้วยหรือไม่?”

เหล่าญาติอีกห้าคนก็รุมเข้ามา

ฮูหยินใหญ่ยิ้มหรี่ตาแล้วพยักหน้า “ตกลงแล้ว”

ฮูหยินรองเมื่อได้ยินเข้า ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มยินดีออกมา

“คราวนี้ดีแล้ว ข้ารอดื่มเหล้ามงคลของจวินสิงและอันอันมาโดยตลอด”

ฉีเซินหย่วนญาติคนสนิทยิ้มออกมาแล้วลูบเครา

เขาเป็นอาของฮูหยินรอง และยังเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนัก

เดิมทีเขาเพียงแค่มาเยี่ยมฮูหยินรองที่จวนเยียนอ๋อง

กลับไม่คิดเลยว่าหลังจากเพิ่งเข้าพักได้เพียงแค่วันเดียว ก็บังเอิญพบเข้ากับเรื่องที่จวนเยียนอ๋องถูกตรวจค้นเข้า

และฮ่องเต้ก็มีบัญชาออกมา ขอเพียงแค่คนที่เข้าไปยังจวนเยียนอ๋อง ก็จะถูกมองว่าเป็นพรรคพวกเดียวกับเยียนอ๋อง

หากว่าเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ก็จะถูกลดระดับให้เป็นสามัญชนเท่านั้น

ฉีเซินหย่วนเองก็ไม่ยกเว้น ถูกเนรเทศมาที่นี่ด้วยกันกับคนในตระกูลเยียนอ๋อง

ฉีเซินหย่วนเองก็ไม่ได้กล่าวโทษฉู่จวินสิงเพราะว่าเหตุนี้ เขาเป็นขุนนางในราชสำนักมาหลายปี และรู้ถึงพฤติกรรมของฮ่องเต้ฉู่ชางเหยียนดี

นอกจากนี้แล้วคำสั่งของฮ่องเต้ไม่มีใครสามารถคัดค้านได้

ฉีเซินหย่วนเองก็จำต้องยอมรับคำสั่งนี้

เดิมทีเขาคิดว่า วันหน้าเขาจะต้องมีวันเวลาที่ยากลำบากจริงๆ

แต่กลับไม่คิดเลยว่า เจี่ยนอันอันคุณหนูใหญ่ที่แต่งงานแทนน้องสาวจากจวนกั๋วกงผู้นี้

ไม่เพียงแต่จะไม่หลบหนีไประหว่างทาง แล้วยังช่วยทุกวิถีทางเพื่อปกป้องทุกคนมาตลอดทาง

ในฐานะที่เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ฉีเซินหย่วนทำไมจะมองไม่ออก

เจี่ยนอันอันกำลังช่วยทุกคนด้วยใจจริง

เขาเองก็อยากจะเห็นว่า วันที่เจี่ยนอันอันสามารถแต่งงานกับฉู่จวินสิงได้จริงๆ

โชคดีที่ชีวิตของเขาตอนนี้ไม่ได้ยากลำบากมากนัก

ถึงแม้ว่าเทียบไม่ได้กับชีวิตในตอนที่เขาอยู่ในจวน

แต่อย่างน้อยก็ไม้ต้องทนหิวหรือหนาวจนเกินไป

นอกจากนี้แล้วยังมีเจี่ยนอันอันอยู่ พวกเขาก็ยังคงได้กินข้าวกินเนื้อ

นี่ก็ถือว่าเป็นการปลอบโยนพวกเขามากที่สุดแล้ว