บทที่ 152

นางยังคิดว่าฉู่จวินสิงไม่ใช่คนที่จะต่อต้านเรื่องนี้

ตอนนี้ดูเหมือนว่าที่ฉู่จวินสิงทำเช่นนั้น คงจะเป็นเพราะว่าอยากให้ร่างกายของตนเองดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

แล้วให้เขาได้กราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกับนางโดยเร็ว

เมื่อคิดว่าผ่านไปอีกไม่กี่วัน ร่างกายของฉู่จวินสิงก็จะฟื้นฟูได้เต็มที่

เมื่อถึงเวลานั้น นางก็จะแต่งงานกับฉู่จวินสิง

ใบหน้าของเจี่ยนอันอันก็ค่อยๆ แดงก่ำขึ้นมา

เมื่อดื่มยาติดต่อกันสามวัน ฟางอิ๋งก็พบว่าร่างกายของตนเองในตอนนี้ไม่มีอาการเจ็บตรงหน้าอกอีก

ดูเหมือนว่าพิษที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายของนางจะหายไปกว่าครึ่งแล้ว

ผลยาของเจี่ยนอันอันนั้นช่างน่าประหลาดจริงๆ เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ สามวันเท่านั้น นางก็ดีขึ้นเยอะมากแล้ว

หากว่าดื่มยาขมๆ นี้ต่อไปอีกไม่กี่วัน เกรงว่าพิษในร่างกายของนางก็คงจะสลายหายไปจนหมด

ฟางอิ๋งหยิบชามยาขึ้นมา ดื่มยาเหลวๆ ในนั้นไปจนหมด

เจี่ยนอันอันมอบลูกกวาดผลไม้ให้ฟางอิ๋งชิ้นหนึ่ง

ฟางอิ๋งกินลูกกวาดผลไม้ลงไป แล้วพูดออกมาอย่างงงงวย “อันอัน ในถุงเฉียนคุนของเจ้า ตกลงแล้วมีของกี่อย่างกันแน่”

“ทำไมข้าถึงได้มองเห็นเจ้านำของที่แตกต่างกันออกมาตลอดเลย?”

“นอกจากนี้แล้วของบางอย่าง ข้าไม่เคยแม้แต่จะพบมาก่อน”

อย่างเช่นลูกกวาดนี้ นางเองก็ไม่เคยพบมาก่อน

เมื่อกินเข้าไปแล้วก็มีรสชาติหวานๆ ของผลไม้

เจี่ยนอันอันยิ้มให้กับฟางอิ๋ง แล้วพูดโกหกออกมา “ถุงเฉียนคุนนี้ช่างเป็นของดีจริงๆ ข้าใส่ของไปมากเท่าไหร่ ก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะเต็ม”

ฟางอิ๋งเชื่อในคำพูดของเจี่ยนอันอัน ก็ยิ้มตามไปกับนางแล้วพูดออกมา “ต้องขอบคุณถุงเฉียนคุนใบนี้แล้ว”

ฉู่จวินสิงมองไปยังเจี่ยนอันอันที่พูดจาไร้สาระ ช่างดูน่ารักจริงๆ

สายตาที่เขามองไปยังเจี่ยนอันอัน เผยให้เห็นร่องรอยของความหลงใหลที่แม้แต่เขาเองก็ไม่ทันรู้สึกตัว

ทันใดนั้น ฉู่จวินสิงก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงออกมาจากตรงกระดูกปลายนิ้วมือทั้งคู่

เขาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเฮือกออกมา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก