บทที่ 153

เขาเป็นคนที่ต่อต้านการดื่มยามากที่สุด แต่เพื่อที่จะฟื้นตัวได้โดยเร็ว เขาจะต้องบังคับตนเองให้ดื่มมัน

เจี่ยนอันอันมองท่าทีต่อต้านของเขาออก ในใจของนางก็ลอบขบขันขึ้นมา

ที่แท้ฉู่จวินสิงไม่เพียงแต่กลัวแมลง ยังกลัวการดื่มยาอีกด้วย

ดูเหมือนว่าไม่ว่าผู้ชายจะหล่อเหลาแค่ไหน และถึงแม้ว่าจะเป็นท่านอ๋อง ก็ยังมีด้านที่ไม่สมบูรณ์แบบอยู่

ไม่นานก็มาถึงตอนค่ำ ทุกคนเพิ่งจะกินข้าวกันเสร็จ

ท้องฟ้าก็เกิดเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเป็นระยะๆ

ไม่นานฝนก็ตกเสียงดัง ‘เปาะแปะ’ ลงมา

ดีที่เรือนหลังนี้ถูกซ่างชิวและอวี๋ว่านปรับปรุงใหม่แล้วรอบหนึ่ง

ถึงแม้ว่าฝนจะตกหนัก ก็ไม่พบว่ามีตรงจุดไหนที่ฝนรั่วลงมา

สำหรับครอบครัวของฉู่จวินสิงแล้ว ฝนตกหนักก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร

แต่สำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ยแล้ว กลับเป็นเพราะว่าจู่ๆ ที่เกิดฝนตกหนักขึ้นมา ทุกคนต่างก็พากันตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ฝนตกหนักมาตลอดทั้งคืน

เดิมทีที่ดินในหมู่บ้านชิงสุ่ยแห้งแล้งเป็นอย่างมาก ก็ถูกฝนตกหนักครั้งนี้ทำให้ชุ่มชื้นขึ้นมา

เมื่อถึงเช้าวันถัดมา ฝนตกหนักก็หยุดลง

ชาวบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ย ทั้งหมดพากันเดินออกมาจากในห้องด้วยความตื่นเต้น

“สวรรค์ ในที่สุดท่านก็ลืมตาขึ้นแล้ว รู้ว่าหมู่บ้านชิงสุ่ยของพวกเราแห้งแล้งมาติดต่อกันหลายปี ในที่สุดเมื่อคืนนี้ถึงได้ทำให้ฝนตกหนักขึ้นมา”

ท่านปู่เฉินหัวหน้าหมู่บ้านเงยหน้าขึ้นไปมองยังท้องฟ้า หางตามีน้ำตารื้นออกมาด้วยความตื่นเต้น

ชาวบ้านทั้งหมดก็พากันออกมาด้านนอกลานเรือน พากันถกเถียงพูดคุยกันขึ้นมา

มีเด็กหลายคนที่พากันเล่นโคลนบนพื้นกัน

เจี่ยนอันอันมาตรงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันของชาวบ้านด้านนอกเรือน

นางมองไปยังโคลนบนพื้นตรงหน้าประตู แล้วรู้สึกอย่างไม่อยากย่างเท้าลงไป

ดูเหมือนว่าในเรือนนี้ ก็ควรจะปูทางเดินหินแล้ว

สี่เอ๋อร์เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันยืนอยู่ตรงหน้าประตู ราวกับว่าคิดอะไรขึ้นมาได้ แต่ไม่กล้าจะเหยียบเท้าลงไป

นางรีบเดินออกไป “ฮูหยินน้อยรอง ท่านจะออกไปหรือไม่เจ้าคะ?”