บทที่ 154

ฉู่จวินสิงเข้าใจความหมายของเจี่ยนอันอัน เขาพูดออกมาเสียงอ่อนโยน “เรื่องนี้ไม่ต้องเป็นกังวลไป หากว่าเจ้าสามารถเสกเป็นอิฐหินบางส่วนจากจวนเยียนอ๋องได้ ข้าก็จะสามารถช่วยเจ้าโกหกได้”

เจี่ยนอันอันเมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

ในตอนที่นางย้ายจวนเยียนอ๋องมานั้น ไม่ว่านางจะพบอะไรก็หยิบเอามาจนหมด

นางมองเห็นอิฐหินจำนวนมากที่วางเรียงกันชิดติดผนังอยู่ ก็รวบรวมย้ายทั้งหมดนั้นเข้าไปในห้วงมิติ

ในตอนนั้นเจี่ยนอันอันคิดว่า หากว่าที่เนรเทศนั้นไม่มีเรือนให้อยู่

นางก็สามารถนำอิฐหินเหล่านี้ออกมาสร้างเรือนได้

กลับไม่คิดเลยว่า วันนี้สามารถใช้อิฐหินเหล่านั้น มาปูพื้นดินภายในลานบ้านได้

เจี่ยนอันอันมองไปยังฉู่จวินสิงด้วยความตื่นเต้น “พูดเป็นเล่นไป ข้าเอาอิฐหินมาจากจวนเยียนอ๋องด้วยจริงๆ”

ฉู่จวินสิงเมื่อได้ยินคำนี้เข้า ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียง “พรืด” หัวเราะออกมา

อิฐหินเหล่านั้นเขาคิดจะใช้เพื่อสร้างบ้านพักตากอากาศ

รอจนเมื่อเขาแต่งงานกับเจี่ยนอันอันแล้ว เขาจะไปอยู่บ้านพักตากอากาศนั้น

ทว่าบ้านพักตากอากาศนี้ยังไม่ทันได้สร้างขึ้นมา เขาก็ถูกส่งไปสังหารศัตรูที่สนามรบ

รอจนเมื่อเขากลับมาแล้ว ก็ถูกฮ่องเต้เรียกเข้าไปในวัง

หลังจากนั้นเขาก็ถูกกล่าวหาว่าสมคบคิดกับศัตรูก่อกบฏ ถูกริบจวนแล้วเนรเทศไป

เขาไม่คาดคิดเลยว่า เจี่ยนอันอันจะนำอิฐหินเหล่านั้นมาด้วย

เกรงว่าในจวนเยียนอ๋องของเขา ขอเพียงแค่สามารถเคลื่อนย้ายมาได้ ทั้งหมดก็ถูกเจี่ยนอันอันนำมาด้วย

เจี่ยนอันอันเห็นว่าฉู่จวินสิงยังจะหัวเราะนางอีก

นางจ้องเขม็งไปยังฉู่จวินสิงอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก “ท่านหัวเราอะไร หากว่ายังจะหัวเราะอีกข้าจะไม่รักษาให้ท่านแล้ว”

ฉู่จวินสิงกระแอมออกมาเสียงเบา ก่อนจะรีบเก็บรอยยิ้มกลับมา

ในเมื่อฉู่จวินสิงพูดแล้วว่าจะช่วยนางโกหก นางก็สามารถไปหาคนมาช่วยปูอิฐหินได้อย่างวางใจแล้ว

เจี่ยนอันอันมายังหน้าประตู ก่อนจะหยิบอิฐหินออกมาจากห้วงมิติแล้ววางลงบนพื้นดิน

แต่ละก้าวของนาง ก็วางอิฐหินเอาไว้หนึ่งก้อน