บทที่ 155

ฉู่อันเจ๋อกลอกตาไปมา แล้วพูดกับฮูหยินว่า “แม่ใหญ่ พี่รองพูดถูกแล้ว”

“อิฐหินเหล่านั้น เป็นข้าที่เคลื่อนย้ายเข้าไปในถุงเฉียนคุนเองขอรับ”

“ภายหลังพี่สะใภ้รองมายังจวนอ๋อง ข้าก็ค่อยๆ นำถุงเฉียนคุนมอบให้กับนาง”

ฮูหยินใหญ่เมื่อเห็นว่าพวกเขาสองพี่น้องพูดออกมาเช่นนี้ ถึงได้วางความสงสัยที่มีในใจ

คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ในห้อง เมื่อได้ยินฮูหยินใหญ่ถามออกมา

พวกเขาก็มองไปยังในเรือนที่จู่ๆ ปูทางเดินเล็กๆ เสร็จแล้ว ในใจก็เกิดความสงสัยขึ้นมา

ทว่าเมื่อได้ยินคำของฉู่อันเจ๋อแล้ว พวกเขาก็คลายความสงสัยในใจทั้งหมดทันที

ในตอนนี้เจี่ยนอันอันมายังด้านนอกเรือนแล้ว ก็เห็นชาวบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ยกำลังยืนพูดคุยกันเสียงดังตรงหน้าประตู

พวกเขากำลังตื่นเต้นที่จู่ๆ เมื่อคืนก็เกิดฝนตกหนักขึ้น

มีชาวบ้านหลายคนที่มองเห็นเจี่ยนอันอัน ก็หยุดพูดคุยกันมาทันที

เจี่ยนอันอันไม่ได้สนใจชาวบ้านเหล่านั้น นางมองไปยังทางทิศทางบ้าน

ก็เห็นว่าซ่างชิวไม่ได้ออกมา

โชคดีที่อวี๋ว่านมองเห็นเจี่ยนอันอัน ก็รีบเดินเข้ามาด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มทันที

“แม่นาง เมื่อคืนวานนี้เรือนของท่านไม่มีฝนรั่วใช่หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าอวี๋ว่านยังคงนึกถึงบ้านเรือนของนางแล้ว นางก็ยิ้มให้อวี๋ว่านบางๆ แล้วพูดออกมา

“ต้องขอบคุณพี่อวี๋กับพี่ซ่างมาก เมื่อวานนี้ที่ช่วยซ่อมแซมบ้านเรือนให้ เมื่อคืนวานนี้ที่บ้านของข้าไม่มีแม้แต่ฝนหยดเดียวรั่วลงมา”

“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

เมื่อคืนวานนี้อวี๋ว่านยังคงกังวลในเรื่องนี้มาโดยตลอด เขาไม่อยากให้บ้านที่ตนเองซ่อมแซมถูกฝนตกหนักทำให้เสียหายเข้า

ดีที่เจี่ยนอันอันบอกว่าบ้านของนางไม่มีฝนรั่วไหล ในที่สุดเขาก็วางใจลงได้

เจี่ยนอันอันถามออกมาด้วยความประหลาดใจ “พี่ซ่างอยู่ที่บ้านหรือไม่ ทำไมข้าถึงได้ไม่เห็นเขาออกมากัน?”

อวี๋ว่านเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันหาซ่างชิว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างขึ้นมา

เจี่ยนอันมองออกว่าดูจะไม่ถูกค้องนัก นางรีบถามออกมา “เกิดอะไรขึ้น หรือว่าบ้านของซ่างชิวเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”