บทที่ 156

อวี๋ว่านเดินเข้ามาแล้วกล่าวแนะนำกับเจี่ยนอันอัน “แม่นาง นี่คือภรรยาของข้า หลิวซื่อ”

“เมื่อวานนางยังต่อว่าข้าอยู่เลย ว่าเหตุใดถึงรับค่าแรงจากท่านมากมายขนาดนั้น”

เจี่ยนอันอันฟังแล้วก็ส่งยิ้มให้กับหลิวซื่อ

“ค่าแรงนั้นเป็นสิ่งที่พี่อวี๋สมควรได้รับ พวกท่านเก็บไว้ใช้เถิด อย่าโทษพี่อวี๋อีกเลย”

หลิวซื่อฟังแล้วก็ยิ้มอย่างเขินอาย นางเริ่มรู้สึกมีไมตรีต่อเจี่ยนอันอันมากขึ้น

ขณะที่ซ่างตงเยว่เห็นว่าเจี่ยนอันอันมาแล้ว นางรีบก้าวลงจากเตียงอุ่นแล้วโผเข้ามากอดเจี่ยนอันอันแน่น

“ท่านอา ท่านพ่อของข้าถูกคนจับตัวไปแล้ว ข้าจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”

ซ่างตงเยว่ที่กำลังโศกเศร้า พอได้เห็นเจี่ยนอันอัน ก็ร้องไห้หนักขึ้น

เจี่ยนอันอันลูบหลังนางเบาๆ พลางเอ่ยปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “เรื่องนี้ข้าได้ยินมาแล้ว เจ้าอย่าเพิ่งร้องไห้ ข้าจะหาทางช่วยเอง”

ตอนนี้ซ่างตงเยว่เชื่อใจเจี่ยนอันอันมากที่สุด

ฟังนางบอกว่าจะคิดหาทางช่วย ซ่างตงเยว่ก็หยุดร้องทันที

นางใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วเงยหน้ามองเจี่ยนอันอัน

“ท่านอา ท่านจะช่วยหาท่านพ่อของข้ากลับมาได้จริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ?”

เจี่ยนอันอันพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เจ้าอย่าได้กังวล พ่อของเจ้ามิได้ทำสิ่งผิด ข้าจะต้องพาเขากลับมาให้ได้แน่”

อวี๋ว่านและหลิวซื่อที่ได้ยินเจี่ยนอันอันพูดว่าจะพาซ่างชิวกลับมา

พวกเขาต่างรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้

ในที่ว่าการอำเภอ จางต้าผู้เป็นสามีของอวี้เฟิ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการ อีกทั้งเขายังเป็นน้องเขยของนายอำเภอ

พวกเขาสามารถหาเหตุผลนับหมื่นนับพันมาโยนความผิดให้ซ่างชิวได้

นายอำเภอเองก็เป็นขุนนางที่โง่เขลา มักจะเชื่อฟังแต่คำพูดของน้องเขยตัวเองอยู่เสมอ

แม้จางต้าเป็นคนจากหมู่บ้านชิงสุ่ย เขากลับมีวาจาฉะฉาน รู้ว่าควรพูดอย่างไร

ทุกครั้งก็พูดจนอวี้เฟิ่งแยกไม่ออก

จางต้าก็ใช้ปากหว่านล้อมจนอวี้เฟิ่งยอมแต่งจากในอำเภอมายังหมู่บ้านชิงสุ่ย

เขาอาศัยตำแหน่งพี่ชายของอวี้เฟิ่งที่เป็นนายอำเภอ เพื่อก้าวขึ้นเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ และยิ่งทำตัวหยิ่งผยองในหมู่บ้านมากขึ้น

แม่นางคนนี้ที่เพิ่งมาถึงหมู่บ้านชิงสุ่ยได้ไม่กี่วัน จะมีวิธีการอะไรมาต่อกรกับนายอำเภอกันเล่า