บทที่ 157

เจี่ยนอันอันเห็นซ่างตงเยว่นั่งอยู่ที่โต๊ะโดยที่ไม่ได้กินข้าวแม้แต่เม็ดเดียว

ดวงตาของนางบวมช้ำจากการร้องไห้ เห็นได้ชัดว่านางร้องไห้มาทั้งคืน

เจี่ยนอันอันจึงพูดปลอบอย่างอ่อนโยนว่า “ตงเยว่ อย่าเสียใจไปเลย เจ้ากินข้าวเถิด”

“พ่อของเจ้าจะไม่ได้ถูกขังอยู่ที่ที่ว่าการอำเภอนานนัก ข้าจะพาพ่อของเจ้ากลับมาให้ได้”

ทุกคนในที่นั้นก็พากันช่วยกันปลอบซ่างตงเยว่ ให้นางกินข้าวเสียก่อน

เมื่อซ่างตงเยว่ได้ยินเจี่ยนอันอันยืนยันซ้ำๆ ว่านางจะพาซ่างชิวกลับมาให้ได้

ในที่สุดนางก็ยอมยกตะเกียบขึ้นและเริ่มกินข้าว

ฉู่จวินสิงพูดเสียงเข้มว่า “เมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว ข้าก็จะไปที่ว่าการอำเภอพร้อมกับอันอันด้วย”

“ข้าอยากเห็นนักว่า นายอำเภอผู้นั้นมีกี่หัวให้ข้าฟันออกมาได้”

เมื่อเจี่ยนอันอันได้ยินว่าฉู่จวินสิงจะไปด้วย นางก็รีบตอบรับทันที

ไม่นานทุกคนก็กินข้าวเสร็จเรียบร้อย เจี่ยนอันอันก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังที่ว่าการอำเภอ

เซิ่งฟางในฐานะอดีตเจ้าเมืองอินเป่ยย่อมตามไปด้วย

ส่วนเหยียนเซ่าก็กลัวว่าฉู่จวินสิงไปที่ว่าการอำเภอแล้วจะถูกนายอำเภอกลั่นแกล้ง

เขาในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของฉู่จวินสิง จึงขอตามไปที่ว่าการอำเภอด้วย

ฮูหยินใหญ่เห็นทั้งสี่คนเตรียมตัวออกเดินทาง นางจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงว่า “พวกเจ้าไปยังที่ว่าการอำเภอก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากนะ”

ฉู่จวินสิงรู้ดีว่านางกำลังกังวลเรื่องอะไร เพราะอย่างไรเสียตอนนี้เขาก็ไม่ใช่เยียนอ๋องอีกแล้วต่อไปแล้ว

หากไปถึงที่ว่าการอำเภอแล้วถูกนายอำเภอกล่าวหาว่าก่อความวุ่นวายในที่ว่าการ

เกรงว่าพวกเขาทั้งสี่คนยากที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นั้นได้

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นเยียนอ๋องอีกต่อไป แต่สำหรับนายอำเภอที่ต่ำต้อย เขาก็ไม่ได้จำเป็นต้องเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

เจี่ยนอันอันหันไปบอกกับฮูหยินใหญ่ว่า “ฮูหยินใหญ่ ท่านไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ก็แค่นายอำเภอตัวเล็กๆ ข้ามีวิธีจัดการเขามากมาย”

ฮูหยินใหญ่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม นางเพียงแต่มองดูทั้งสี่คนเดินออกจากเรือนไป

ฉู่จวินสิงให้เจี่ยนอันอันประคองเขา เจี่ยนอันอันก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

นางประคองฉู่จวินสิงไปถึงบนรถม้า

จากนั้นเหยียนเซ่าและเซิ่งฟางก็ตามขึ้นไปบนรถม้าเช่นกัน

เซิ่งฟางรู้เส้นทางไปที่ว่าการอำเภอดี เขาจึงรับหน้าที่สารถี