บทที่ 159

นายอำเภอกล่าวพลางก้าวลงจากบันไดด้วยความรวดเร็ว

เขาคว้าดาบจากมือของเจ้าหน้าที่แล้วฟันใส่เซิ่งฟาง

ทันใดนั้นเอง ฉู่จวินสิงที่นั่งอยู่บนรถม้าก็กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ

เขามาถึงตรงหน้านายอำเภอแล้วเตะดาบในมือของนายอำเภอกระเด็นออกไป

นายอำเภอถูกเตะจนถึงกับตะลึงงันในทันที

ขณะที่เขายังตะลึงอยู่ ฉู่จวินสิงก็ได้คว้าดาบใหญ่ขึ้นมาพาดบนลำคอของเขา

นายอำเภอตกใจจนขาสั่นและเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนหน้าผาก

เขารีบขอความเมตตา “ท่านจอมยุทธ์โปรดไว้ชีวิต ท่านจอมยุทธ์มีอะไรก็พูดกันดีๆ เถิด”

เหล่าเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ เห็นใต้เท้าของตนเองถูกจับ ต่างก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

พวกเขามองหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยนายอำเภอ

เจี่ยนอันอันมองการเคลื่อนไหวของฉู่จวินสิงที่คล่องแคล่วราวกับสายน้ำ นางอดไม่ได้ที่จะตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

ฉู่จวินสิงร้ายกาจนักนะ ถึงกับใช้วิชาตัวเบาได้แล้ว

ก่อนหน้านี้เขายังทำท่าว่าเดินไม่ไหว ให้นางช่วยพยุงเขาขึ้นรถม้า

ตอนแรกเจี่ยนอันอันก็ยังสงสัยอยู่ ว่าร่างกายของฉู่จวินสิงไม่ใช่ว่าฟื้นฟูจนเกือบสมบูรณ์แล้วหรือ

เหตุใดเขายังทำท่าเหมือนเดินไม่ไหวอยู่อีก

แท้จริงแล้วทั้งหมดที่เขาทำไปล้วนแสร้งแสดงทั้งสิ้น

มุมปากของเจี่ยนอันอันกระตุกเล็กน้อย นางค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า เดินไปหยุดตรงหน้านายอำเภอ

“ข้าได้ยินมาว่า เมื่อคืนท่านส่งคนไปที่หมู่บ้านชิงสุ่ย จับชายผู้หนึ่งชื่อว่าซ่างชิวใช่หรือไม่?”

นายอำเภอถึงบางอ้อในทันใด ว่าที่แท้ทั้งสี่คนนี้มาเพื่อหาตัวซ่างชิว

ชายผู้นั้นในตอนนี้ถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ กำลังโดนจางต้าลงทัณฑ์อยู่

เขาย่อมไม่อาจปล่อยตัวคนผู้นั้นไปเช่นนี้ได้

นายอำเภอกลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะรีบกล่าวขึ้นว่า “ท่านจอมยุทธ์ทั้งหลาย ข้าในที่ว่าการอำเภอแห่งนี้ ไม่ได้จับผู้ที่ชื่อว่าซ่างชิวไว้เลย”

ฉู่จวินสิงแค่นเสียงเย็นชา ดาบที่วางอยู่บนคอของนายอำเภอกดลงหนักกว่าเดิม

นายอำเภอรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ลำคอ เกรงว่าน่าจะถูกคมดาบบาดจนเป็นแผลแล้ว