บทที่ 160

นายอำเภอไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่พาพวกเขาไปที่เรือนจำ

ทันทีที่เดินเข้าไปในเรือนจำ นายอำเภอก็เห็นเจ้าหน้าที่ห้าหกคนที่นอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

พวกเขาทุกคนหมดสติไป ไม่รู้ว่าตายหรือยังมีชีวิตอยู่

หัวใจของนายอำเภอเต้นระรัวด้วยความกังวล

เจี่ยนอันอันหันไปถามเซิ่งฟาง “เมื่อครู่ซ่างชิวถูกลงโทษที่ใด?”

เซิ่งฟางที่แบกซ่างชิวอยู่ ชี้ไปยังมุมลึกสุดของเรือนจำ

“เมื่อครู่ข้าเจอซ่างชิวอยู่ตรงนั้น”

เจี่ยนอันอันจึงสั่งให้ฉู่จวินสิงคุมตัวนายอำเภอเดินไปยังส่วนลึกสุดของเรือนจำ

เมื่อมาถึงจุดที่ทำการลงโทษ พวกเขาก็เห็นว่ามีคนสองคนนอนอยู่ที่นั่น

นายอำเภอเมื่อเห็นน้องเขยของตน ในที่สุดก็ไม่อาจทนได้อีก ขาอ่อนแรงจนทรุดนั่งลงกับพื้น

จบแล้ว น้องเขยของเขาคงเคราะห์ร้ายมากกว่าดีเป็นแน่

หากอวี้เฟิ่งรู้เรื่องนี้เข้า คงต้องถลกหนังเขาให้ได้เป็นแน่แท้

เจี่ยนอันอันสังเกตเห็นสายตาของนายอำเภอจับจ้องไปยังเจ้าหน้าที่นายหนึ่งที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น

บนใบหน้าของเจ้าหน้าที่ผู้นั้นมีแผลฉกรรจ์รอยใหญ่ที่เลือดสดยังคงไหลไม่หยุด

เจี่ยนอันอันเตะนายอำเภอไปหนึ่งที พลางถามเสียงเย็น “เจ้ามองเขาทำไม หรือว่าคนผู้นี้เป็นญาติของเจ้า?”

นายอำเภอรู้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่พวกที่จะยั่วโทสะได้ง่าย หากเขากล้าพูดเท็จ คงไม่พ้นถูกจับพวกเขาจับได้แน่นอน

เรื่องมาถึงขั้นนี้ นายอำเภอไม่กล้าเล่นเล่ห์เหลี่ยมใดๆ กับพวกเขาอีกแล้ว

เขาตอบด้วยเสียงสั่นเครือ “ตอบท่านจอมยุทธ์หญิง คนผู้นั้นคือจางต้าน้องเขยของข้าเอง และเขาก็เป็นคนของหมู่บ้านชิงสุ่ยเหมือนพวกท่าน”

เจี่ยนอันอันเข้าใจทันที ที่แท้คนผู้นั้นก็คือจางต้านั่นเอง

นางเตะจางต้าไปอีกครั้ง เห็นเขานอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น

ดูท่าว่าเขาคงสลบไปแล้ว

เจี่ยนอันอันหันไปบอกกับเซิ่งฟางและเหยียนเซ่า “เจ้าทั้งสอง จงจับนายอำเภอมัดไว้ วันนี้ข้าจะให้เขาได้ลิ้มรสชาติของการโดนทัณฑ์ทรมานดูบ้าง”

นายอำเภอเมื่อได้ยินว่าจะถูกลงโทษ เขาก็รู้สึกขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง