บทที่ 161

เจี่ยนอันอันเอ่ยกับนายอำเภอเสียงเกรี้ยว “เจ้าหมูตอน ข้าขอเตือนให้เจ้าเปิดกรงเหล็กเสียดีๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะปลิดชีวิตเจ้าเสียตอนนี้”

เจี่ยนอันอันกล่าวพลางออกแรงดันกรงเหล็ก แต่กรงเหล็กกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เซิ่งฟางกับเหยียนเซ่าก็รีบออกแรงยกกรงเหล็กขึ้นเช่นกัน

แต่กรงเหล็กขนาดใหญ่นี้มีน้ำหนักนับพันชั่ง ไม่ว่าพวกเขาจะออกแรงมากเท่าไรก็ไม่สามารถยกกรงเหล็กขึ้นมาได้เลย

นายอำเภอยิ้มเจ้าเล่ห์พลางลูบหนวดเคราสองแฉกของตัวเอง

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือไร ปล่อยพวกเจ้าไป ข้ายังจะมีชีวิตต่อไปได้อีกรึ พวกเจ้าจงอยู่ในนี้ต่อไปแต่โดยดีเสียเถอะ!”

นายอำเภอกล่าวจบก็เดินจากไปในทางเดินมืดมิดภายในคุก

เจี่ยนอันอันเห็นนายอำเภอทำท่าจะหนี นางรีบสะบัดมือไปทางนายอำเภอ เข็มเงินอาบยาพิษก็บินออกไปทันที

เมื่อเข็มเงินพุ่งไปปักบนร่างนายอำเภอก็ส่งเสียง ‘กิ๊ง’ ดังกังวาน

เข็มเงินหล่นลงบนพื้นทันที

นายอำเภอยิ้มเจ้าเล่ห์หันกลับมากล่าวกับเจี่ยนอันอันว่า “สาวน้อย เจ้าคงไม่รู้ละสิว่าข้าสวมเกราะจิ่นอวิ๋นที่ฟันแทงไม่เข้าเชียวนะ”

“เข็มเงินอันกระจิริดของเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”

เจี่ยนอันอันขว้างเข็มเงินออกไปอีกครา โดยพุ่งเป้าไปที่ศีรษะของนายอำเภอ

นายอำเภอเห็นดังนั้นใบหน้าก็พลันถอดสี เขารีบดึงเจ้าหน้าที่ทางการข้างๆ มาบังหน้าตัวเองทันที

เข็มเงินปักลงบนลำคอของเจ้าหน้าที่ทางการ เขาร้อง “โอ๊ย” แล้วหมดลมหายใจสิ้นชีพไปอย่างรวดเร็ว

นายอำเภอคิดไม่ถึงว่าเข็มเงินจะอาบยาพิษเอาไว้ด้วย

เขาไม่กล้าพูดอะไรกับเจี่ยนอันอันอีกแม้แต่คำเดียว ยกร่างเจ้าหน้าที่ทางการที่เสียชีวิตแล้วบังร่างตัวเองเอาไว้ แล้วเดินถอยหลังออกไปทีละก้าว

เจี่ยนอันอันแค้นใจจนกัดฟันกรอด ตอนนี้นางถูกขังไว้ในกรงเหล็กจึงไม่สามารถจัดการนายอำเภอได้

นางทำได้เพียงมองนายอำเภอจากไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่อาจทำอะไรได้เลย

เหล่าเจ้าหน้าที่ทางการที่ได้รับบาดเจ็บเห็นว่านายอำเภอจากไปแล้ว

พวกเขาหัวเราะเยาะคนทั้งสามที่ถูกขังไว้ในกรงเหล็กอย่างย่ามใจ

“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าร้ายกาจนักไม่ใช่รึ ตอนนี้เป็นอย่างไร ออกมาไม่ได้แล้วละสิ”

“พวกเจ้าคอยดูไปเถอะ รอจนอาการบาดเจ็บของพวกข้าดีขึ้นเมื่อไร จะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสของทัณฑ์พันมีดหมื่นแล่”