บทที่ 162

เจี่ยนอันอันร้อนใจเสียแล้ว ตอนนี้นางไม่มีแก่ใจไปคิดมากขนาดนั้น

นางซื้อใบเลื่อยขนาดใหญ่จากร้านค้าในห้วงมิติแล้วส่งให้เซิ่งฟาง

“ข้าจะลงไปดูข้างล่าง ถ้าข้ายังไม่กลับขึ้นมา ท่านก็เลื่อยกรงเหล็กนี่ออกไปเสีย รีบกลับไปที่หมู่บ้านชิงสุ่ย เรียกฉู่อันเจ๋อมาช่วยโดยเร็วที่สุด”

เซิ่งฟางเห็นเจี่ยนอันอันทำท่าจะลงไป เขารีบดึงเจี่ยนอันอันเอาไว้

“อันอัน เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะลงไปดูเอง”

เจี่ยนอันอันกำลังจะปฏิเสธก็เห็นเซิ่งฟางคว้าตะบันไฟจากมือนางกระโดดตามลงไปเสียแล้ว

เจี่ยนอันอันร้อนใจยิ่งนัก นางเห็นคนกระโดดลงไปสามคนแล้ว แต่ข้างล่างกลับไม่มีเสียงใดใดแม้แต่น้อย

ถ้านางไปจากที่นี่ทั้งอย่างนี้ เกรงว่ายังไม่ทันที่นางจะไปเรียกฉู่อันเจ๋อมาช่วย คนทั้งสามข้างล่างนั้นอาจประสบภัยก่อนก็เป็นได้

คิดถึงตรงนี้ เจี่ยนอันอันก็เหลือบมองซ่างชิวที่ยังคงไม่ได้สติ

นางคิดในใจว่านายอำเภอคงยังไม่กลับมาเร็วๆ นี้

ให้ซ่างชิวรออยู่ที่นี่ไปก่อน นางไปตามหาฉู่จวินสิงแล้วค่อยกลับมา

คิดถึงตรงนี้ เจี่ยนอันอันก็เก็บใบเลื่อยเข้ามิติแล้วกระโดดตามลงไปเช่นกัน

อุโมงค์ข้างล่างลึกมาก เจี่ยนอันอันรู้สึกเหมือนตัวเองตกหน้าผาสูงหมื่นจั้ง

ริมโสตมีเพียงเสียงลมหวีดหวิว

เจี่ยนอันอันรีบซื้อไฟฉายขนาดเล็กกระบอกหนึ่งจากร้านค้าในมิติ

นางเปิดไฟฉาย ส่องสว่างสรรพสิ่งเบื้องหน้า

เจี่ยนอันอันเห็นว่าในนั้นมีพื้นที่กว้างขวางมาก ใต้ฝ่าเท้าคือความลึกหลายสิบเมตร

ถ้านางตกลงไปทั้งอย่างนี้จะต้องเละเป็นขนมเปี๊ยะไส้เนื้ออย่างแน่นอน

เจี่ยนอันอันเห็นว่าบนหนังมีบริเวณที่เป็นร่องอยู่แถวหนึ่ง

เกรงว่าคนที่ขุดอุโมงค์นี้คงใช้ร่องเหล่านี้ในการเข้าออกกระมัง

เจี่ยนอันอันรีบยึดร่องร่องหนึ่งเอาไว้จึงสามารถหยุดร่วงลงไปได้ในที่สุด

เจี่ยนอันอันในตอนนี้ยิ่งเป็นห่วงความปลอดภัยของฉู่จวินสิงมากกว่าเดิม

ในนี้มืดมิด ฉู่จวินสิงยังตกลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนั้น

ยากมากที่เขาจะพบว่าตรงนี้มีจุดที่เป็นร่องอยู่ด้วย

เจี่ยนอันอันปากคาบไฟฉาย สองมือค่อยๆ ไต่ตามร่องลงไปข้างล่างทีละนิด