บทที่ 163

เจี่ยนอันอันลอบอธิษฐานในใจ อย่าได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉู่จวินสิงเลย

นางเหยียบไปบนรอยเท้าแถวนั้น เดินไปข้างในทีละก้าว

ทางลับนี้ยาวมาก ข้างในเต็มไปด้วยกลไกอาวุธลับ

หากเหยียบพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียวก็จะถูกอาวุธลับในนี้สังหารอย่างแน่นอน

เจี่ยนอันอันพบว่าขอเพียงนางเหยียบไปบนรอยเท้าเหล่านั้นก็จะไม่มีอาวุธลับจู่โจมออกมา

ตอนที่นางเดินไปได้ไกลมากแล้วก็เห็นว่าตรงหน้าเหมือนจะมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่

เจี่ยนอันอันรีบส่องไฟฉายเข้าไปข้างใน

พริบตาถัดมา นางก็เกือบจะโยนไฟฉายทิ้งไปเลยทีเดียว

ตรงนั้นมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่จริงๆ แต่คนผู้นั้นกลายเป็นโครงกระดูกกองหนึ่งไปแล้ว

บนโครงกระดูกนั้นยังมีใยแมงมุมเกาะอยู่อย่างหนาแน่น

บริเวณทรวงอกของคนผู้นั้นถูกแทงโดยกระบี่เล่มหนึ่ง

อาภรณ์บนร่างเขาเน่าเปื่อยกลายเป็นสีดำไปแล้ว

ดูท่าคงตายอยู่ในนี้มานานมากแล้ว

เจี่ยนอันอันสงบสติอารมณ์แล้วเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ตอนที่นางมาถึงข้างกายคนผู้นั้นก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเยือกบนสันหลัง

เจี่ยนอันอันสั่นสะท้านอย่างอดไม่อยู่ นางกำลังจะรีบผละไปจากคนผู้นั้น

แต่นางเพิ่งก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างรั้งเสื้อผ้าเอาไว้

นางหันขวับกลับมาก็เห็นว่าโครงกระดูกกองนั้นเหมือนจะขยับเล็กน้อย

ส่วนชุดของนางเกี่ยวกับด้ามกระบี่เล่มนั้น

ต่อให้เจี่ยนอันอันใจกล้าแค่ไหนก็รับสถานการณ์ตรงหน้าไม่ไหว

นางรีบดึงชุดตัวเองออกมาด้วยความรู้สึกขนหัวลุก ข่มความหวาดกลัวในจิตใจ กำลังจะโกยแน่บ

ทว่าพริบตาถัดมา นางพลันได้ยินเสียงแกร๊กดังขึ้นจากข้างหลัง

ข้อเท้าข้างหนึ่งของนางถูกมือกระดูกคว้าหมับเอาไว้

เจี่ยนอันอันตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง หวุดหวิดจะล้มลงบนพื้น

นางรีบประคองตัวยืนให้มั่นคง กลัวว่าตนเองจะล้มลงไปกระแทกกลไกโดยไม่ตั้งใจ