บทที่ 164

เจี่ยนอันอันยืนอยู่เบื้องหน้าตนเอง ฉู่จวินสิงอยากรวบนางเข้ามาในอ้อมกอดใจจะขาด

แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น

เขาพยายามหักห้ามใจตัวเองว่าอย่าทำเรื่องที่เจี่ยนอันอันไม่ชอบใจ

เขากวาดสายตามองเจี่ยนอันอัน เห็นนางไม่เป็นไรก็ค่อยวางใจได้เสียที

เจี่ยนอันอันก็สำรวจตรวจตาฉู่จวินสิงเช่นกัน เห็นเขาไร้รอยขีดข่วน ใบหน้านางก็เผยรอยยิ้มออกมา

แต่รอยยิ้มของนางก็สลายไปอย่างรวดเร็ว

“ฉู่จวินสิง โครงกระดูกนี่เอาแต่จับข้าไม่ปล่อย ท่านมีวิธีง้างมือเขาออกหรือไม่”

ฉู่จวินสิงค่อยสังเกตว่าโครงกระดูกที่เฝ้าหน้าประตูจับข้อเท้าของเจี่ยนอันอันเอาไว้

ฉู่จวินสิงรีบออกแรงผลักกระบี่ที่เสียบคาอยู่บนทรวงอกของโครงกระดูกนั้นทันที

ได้ยินเสียงดังแกร๊ก ในที่สุดมือกระดูกผอมแห้งข้างนั้นก็คลายออก

เจี่ยนอันอันได้รับอิสระ นางโผเข้าไปในอ้อมอกของฉู่จวินสิง สวมกอดเขาเอาไว้แน่น

ฉู่จวินสิงอึ้งไป นี่เป็นครั้งแรกที่เจี่ยนอันอันเป็นฝ่ายเข้ามากอดเขา

หัวใจเขาเต้นกระหน่ำ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ถึงตอนนี้ เจี่ยนอันอันไม่มีแก่ใจมาสงวนท่าทีอะไรอีกแล้ว

นางกอดฉู่จวินสิงแน่น แนบใบหน้าลงบนแผงอกเขา

สัมผัสได้ถึงทรวงอกที่ขยับขึ้นลงของฉู่จวินสิง ได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นตึกตัก

เจี่ยนอันอันจึงรู้สึกถึงความสบายใจที่ไม่มีสิ่งใดสามารถเทียบเทียมได้

นางเอ่ยเสียงอู้อี้ “ฉู่จวินสิง ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

“เมื่อครู่ข้าตกใจแทบแย่ กลัวจนแทบปัสสาวะราดแล้ว”

มุมปากของฉู่จวินสิงโค้งขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาตบหลังเจี่ยนอันอันอย่างเบามือ ปลอบโยนนางเสียงเบา

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้”

เจี่ยนอันอันค่อยๆ สงบเยือกเย็นลง ถึงตอนนี้นางค่อยตระหนักว่าตัวเองยังกอดฉู่จวินสิงอยู่

นางรีบปล่อยฉู่จวินสิง กระแอมเบาๆ หันหน้าหนีไปอีกทาง

นางคิดว่าอุโมงค์ลับมืดขนาดนี้ ฉู่จวินสิงจะต้องมองอะไรไม่เห็นแน่ ตอนนี้หน้านางแดงจนถึงใบหูแล้ว