บทที่ 171

เจี่ยนอันอันหันไปถลึงตาใส่นายอำเภอด้วยความเดือดดาล “นี่เจ้าลงมือกับซ่างชิวหนักปานนี้เชียวหรือ”

“หากซ่างชิวเป็นอะไรไป ข้าจะฆ่าพวกเจ้าแล้วส่งไปอยู่กับเขาให้หมด!”

นายอำเภอได้ยินว่าต้องตายตามซ่างชิวก็หวาดกลัวจนตัวสั่นอย่างหยุดไม่อยู่

“จอมยุทธ์หญิงโปรดไว้ชีวิต ข้าจะไปตามหมอที่เก่งที่สุดในอำเภอมารักษาซ่างชิว โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย”

เจี่ยนอันอันแค่นเสียงเย็น “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าน้องเขยของเจ้ายังไม่ได้สติใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้นก็พาข้าไปพบเขา”

นายอำเภอเห็นเจี่ยนอันอันยืนกรานจะพบจางต้าให้ได้ อีกทั้งเขาก็ถูกฉู่จวินสิงจับไม่ปล่อย

สุดท้ายจึงได้แต่ยอมตอบตกลงที่จะพาพวกเขาไปพบจางต้า

เจี่ยนอันอันให้เซิ่งฟางกับเหยียนเซ่าอยู่ดูแลซ่างชิวที่นี่

ส่วนตัวเองกับฉู่จวินสิงคุมตัวนายอำเภอเข้าไปยังที่พักของจางต้า

นายอำเภอผลักประตูเดินเข้าไปด้วยขาสั่นเทิ้ม

ครั้นมาถึงภายในห้อง เจี่ยนอันอันก็เห็นว่าจางต้ากำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียง

นายอำเภอเดินไปที่เบื้องหน้าจางต้าและชี้ไปที่เขา “เขาก็คือน้องเขยของข้า”

เจี่ยนอันอันส่ายมือด้วยความรำคาญ “หลบไป”

นายอำเภอไม่กล้าพูดมาก ได้แต่ยอมขยับร่างกายอ้วนตุ๊ต๊ะของตัวเองถอยไปด้านข้าง

ฉู่จวินสิงพาดดาบในมือลงบนคอนายอำเภอ เตือนไม่ให้เขาขยับ

เจี่ยนอันอันจับมือจางต้าแล้วจับชีพจร

ไม่นาน รอยยิ้มเย็นยะเยียบพลันปรากฏบนใบหน้านาง

“ดูท่าว่าเจ้าจะชอบแกล้งตายไม่น้อยเลยนี่ เช่นนั้นข้าจะส่งเจ้าไปยมโลกเดี๋ยวนี้!”

สิ้นเสียงของเจี่ยนอันอัน จางต้าที่นอนบนเตียงก็ลืมตาขึ้นทันที

เขารีบคุกเข่าบนเตียงพลางอ้อนวอนขอความเมตตาจากเจี่ยนอันอัน

“แม่นางโปรดไว้ชีวิต ข้าทำไปเพราะไม่มีทางเลือก”

จางต้าพูดจบก็เงยหน้ามองเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันเห็นว่าจางต้าหน้าตาเหมือนพวกหัวขโมย เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี