บทที่ 170

ใบหน้าของบรรดาเจ้าหน้าที่ทางการต้องซีดเผือดเมื่อได้ยินดังนี้

พวกเขาต่างก็รู้ถึงความร้ายกาจของเจี่ยนอันอัน

หลังจากที่ถูกเข็มเงินของเจี่ยนอันอันทิ่มใส่ จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังเดินไม่ได้เลย

อย่าว่าแต่ขยับร่างกายครึ่งซีกไม่ได้ ตอนนี้พวกเขายังขยับร่างกายส่วนใดไม่ได้ทั้งนั้น

ก่อนหน้านี้นายอำเภอเห็นพวกเขามีสภาพเช่นนี้ก็ด่าว่าเป็นสวะไร้ค่า

จากนั้นหมุนตัวเดินเข้าที่ว่าการอำเภอโดยไม่สนใจพวกเขาด้วยซ้ำ

ตอนนี้พวกเขานึกย้อนเสียใจสุดๆ

บรรดาเจ้าหน้าที่ทางการไม่อยากยืนแสดงอยู่ที่นี่ พวกเขาพากันวิงวอนว่า “ท่านจอมยุทธ์หญิง ปล่อยพวกข้าไปเถิด”

“พวกข้าเพียงแต่ทำตามที่ใต้เท้าสั่ง เขาสั่งสิ่งใดมา พวกข้าก็ต้องทำตามนั้น”

“ใช่ขอรับๆ พวกข้าไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับพวกท่านจริงๆ ท่านจอมยุทธ์หญิงปล่อยพวกข้าไปเถิด”

เจี่ยนอันอันไม่สนใจคำวิงวอนของพวกเจ้าหน้าที่ทางการ นางเดินตรงเข้าไปในที่ว่าการอำเภอ ไม่อยากจะมองพวกเขาอีก

บรรดาเจ้าหน้าที่ทางการด้านในที่ว่าการอำเภอได้รับการทำแผลอย่างง่ายๆ

แต่ละคนมีสีหน้าตื่นตกใจเมื่อเห็นพวกเจี่ยนอันอันทั้งสี่คน

พวกเขาเห็นกับตาว่าสี่คนนี้ถูกขังในกรงเหล็กไปแล้ว

พวกเขาออกมาได้อย่างไร?

มีเจ้าหน้าที่ทางการร้องขึ้นทันที “รีบไปแจ้งใต้เท้า”

มีเจ้าหน้าที่ทางการวิ่งไปตามนายอำเภอทันที ส่วนคนอื่นๆ ก็ชักดาบข้างเอวพร้อมกับมองสี่คนนี้ด้วยความระแวดระวัง

พวกเขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสี่คนนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ทั้งนั้น

ไม่นาน นายอำเภอร่างอ้วนตุ๊ต๊ะก็เดินออกมาด้วยความเร่งรีบ

ตอนแรกเขาคิดว่าเจ้าหน้าที่ทางการโกหก ครั้นเห็นพวกเจี่ยนอันอันทั้งสี่คน ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวของเขาก็เบิกโตจนมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลือง

เขาชี้ไปทางพวกเจี่ยนอันอันด้วยมือที่สั่นเทา “พวกเจ้า พวกเจ้าออกมาได้อย่างไร?”

เจี่ยนอันอันยิ้มเยาะ “ก็ต้องเดินออกมาอยู่แล้วสิ จะให้บินออกมาหรือไร!”

นายอำเภอเดือดดาลกับคำพูดของเจี่ยนอันอัน เขาเซถอยไปด้านหลังก้าวหนึ่ง จากนั้นตะโกนใส่พวกเจ้าหน้าที่ทางการ

“พวกเจ้ามัวบื้ออะไรกันอยู่ จับตัวพวกเขาสิ!”