บทที่ 169

ฉู่จวินสิงระแวดระวังทันทีที่เห็นเจี่ยนอันอันคำนับศีรษะให้ป้ายหลุมศพ

เขาเอาตัวมาบังด้านหลังเจี่ยนอันอัน แววตาลุ่มลึกกวาดมองรอบด้าน

ถ้าหากประเดี๋ยวมีลูกธนูยิงออกมาอีก เขาต้องปกป้องเจี่ยนอันอันให้ดี ห้ามให้นางถูกธนูยิง

แต่ที่น่าแปลกก็คือ คราวนี้ไม่มีธนูยิงออกมา

เจี่ยนอันอันเงยหน้าขึ้น พบว่าป้ายหลุมศพไม่ได้สั่นสะเทือน

มันตั้งตระหง่านอยู่แน่นิ่ง ไม่มีความเคลื่อนไหว

เจี่ยนอันอันหันไปยิ้มให้ฉู่จวินสิง “หรือว่าข้าจะเป็นผู้มีวาสนาคนนั้น?”

ขณะที่เจี่ยนอันอันกำลังพูด ตัวอักษรบนป้ายหลุมศพก็กลายเป็นฝุ่นผงและร่วงสู่พื้น

ทิ้งให้ป้ายสุสานกลายเป็นเพียงป้ายศิลาธรรมดา

เจี่ยนอันอันเห็นดังนี้ก็ลุกพรวดขึ้น

นางหยิบอัญมณีเม็ดหนึ่งมาเก็บในห้วงมิติ

ยังคงไม่มีธนูยิงใส่

คราวนี้เจี่ยนอันอันเบาใจลงในที่สุด

นางกว้านสมบัติเข้าสู่ห้วงมิติอย่างมีความสุข

ครั้นเห็นภูเขาทองคำสามลูกถูกเจี่ยนอันอันเก็บเอาไปภายในเวลาไม่นาน

เซิ่งฟางกับเหยียนเซ่าก็หันไปสบตากัน

โชคดีที่พวกเขาเคยได้ยินฉู่จวินสิงพูดให้ฟังมาก่อนว่าเขาได้รับถุงเฉียนคุนที่สามารถบรรจุสารพัดสิ่งมาจากผู้วิเศษ

มิเช่นนั้นพวกเขาคงคิดว่าตัวเองกำลังฝันเป็นแน่

เจี่ยนอันอันเก็บทองแท่งชิ้นสุดท้ายเข้าสู่ห้วงมิติ

จู่ๆ ป้ายหลุมศพก็สั่นสะเทือนก่อนจะจมสู่พื้นภายในเวลาไม่นาน

เมื่อป้ายหลุมศพหายไป ประตูหินบานหนึ่งก็เปิดออก

ทั้งสี่คนไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป รีบเดินเข้าไปในประตูศิลาบานนั้น

นับตั้งแต่ที่ได้สมบัติมาสามกอง มุมปากของเจี่ยนอันอันก็มีรอยยิ้มอยู่ตลอด

รวยแล้วของจริง!

เหตุใดนางจึงได้โชคดีเช่นนี้ แค่เข้ามาในช่องทางลับก็เจอคลังสมบัติ

สมน้ำหน้านายอำเภอหมูตอนนั่นที่อดได้ไป

คลังสมบัติอยู่ใต้ที่ว่าการอำเภอแท้ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

เจี่ยนอันอันฮัมเพลงอย่างมีความสุข