บทที่ 168

แก้วแหวนเงินทองด้านในวางกองเป็นภูเขาสามลูก

และที่ด้านหน้าสมบัติเหล่านี้ก็มีป้ายหลุมศพป้ายหนึ่งตั้งอยู่

เบื้องหน้าป้ายหลุมศพคือร่างของคนจำนวนหนึ่งที่กำลังคุกเข่า

ร่างของพวกเขาถูกยิงด้วยธนูหลายสิบดอกและกลายเป็นซากโครงกระดูกไปนานแล้ว

วินาทีที่เห็นสมบัติสามกองใหญ่ เจี่ยนอันอันพลันยิ้มกว้างออกมาทันที

รวยแล้ว!

เดิมทีภายในห้วงมิติของนางก็มีสมบัติอยู่หนึ่งกอง

หากรวมสมบัติพวกนี้เข้าไปด้วย เช่นนั้นอย่าว่าแต่เมืองอินเป่ยเลย นางสามารถใช้เงินซื้อได้ทั้งแคว้นไท่ยวนด้วยซ้ำ

ข้อสันนิษฐานของนางถูกต้อง ที่นี่มีคลังสมบัติซ่อนอยู่จริงๆ ด้วย!

วินาทีที่เซิ่งฟางเห็นแก้วแหวนเงินทองเหล่านี้ เขาอ้าปากกว้างจนคางแทบจะยืดถึงพื้น

เขาคิดไม่ถึงว่าที่นี่จะมีทรัพย์สมบัติมากมายขนาดนี้

เซิ่งฟางอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกอยู่เนิ่นนาน

เขาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองอินเป่ยมาตั้งหลายปีแต่กลับไม่รู้ว่าที่มีคลังสมบัติขนาดใหญ่ซ่อนอยู่

เจี่ยนอันอันรีบสืบเท้าเดินเข้าไปและทำท่าจะเก็บสมบัติพวกนี้เข้าสู่ห้วงมิติ

ฉู่จวินสิงเห็นดังนี้ก็รีบร้องว่า “อันอัน อย่าเพิ่งขยับ”

เจี่ยนอันอันหันกลับไปมองฉู่จวินสิงด้วยความสงสัย

ฉู่จวินสิงเดินเข้ามาใช้ตะบันไฟส่องป้ายหลุมศพป้ายนั้น

บนนั้นเขียนไว้ว่า ‘ห้ามมิให้ผู้ไร้วาสนาขนย้ายสมบัติ มิเช่นนั้นจะฆ่าไม่เว้น!’

เจี่ยนอันอันรีบถอยกลับไปอยู่ข้างฉู่จวินสิง นางเห็นตัวอักษรบนป้ายหลุมศพแล้วเช่นกัน

เมื่อมองบรรดาร่างที่ถูกธนูยิงเป็นเม่นเหล่านี้ เจี่ยนอันอันถึงค่อยตระหนักได้ว่าตัวเองเกือบจะทำพลาดไปแล้ว

ป้ายหลุมศพบอกว่ามีเพียงผู้มีวาสนาที่จะได้สมบัติ ความหมายมันจะกว้างเกินไปแล้ว

แบบใดถึงจะเรียกว่ามีวาสนา แต่เป็นบุรุษหรือสตรี เป็นแม่ทัพหรือว่าฮ่องเต้?

หรือจะต้องเป็นคนที่มาจากโลกอนาคตแบบนาง?

เจี่ยนอันอันกระซิบบอกความคิดของตัวเองให้ฉู่จวินสิงฟัง