บทที่ 167

เจี่ยนอันอันรีบผละออกจากอ้อมกอดของฉู่จวินสิง

นางประคองเหยียนเซ่าให้ลุกขึ้น

“ข้าไม่ได้ลำบากอะไร เจ้าไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก ตอนนี้พวกเราหาวิธีออกไปจากที่นี่ก่อนค่อยว่ากันเถิด”

เหยียนเซ่าลุกขึ้นแล้วประสานมือขอบคุณเจี่ยนอันอันอีกครั้ง

ผู้ที่เดินนำสำรวจเส้นทางด้านหน้ายังคงเป็นเหยียนเซ่าเหมือนเดิม

ครานี้เหยียนเซ่าระมัดระวังมากขึ้น เขาตื่นตัวต่อความเคลื่อนไหวที่นี่ในทุกฝีก้าว

โชคดีที่นอกจากเปลวไฟลูกนั้นแล้ว ที่นี่ก็ไม่ได้มีกลไกอาวุธลับอย่างอื่นอีก

ทั้งสี่คนเดินอยู่นานมากก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าประตูหินบานหนึ่ง

พวกเขาพบว่าหน้าประตูหินมีคนจำนวนหนึ่งที่กลายร่างเป็นกระดูกไปแล้วยืนอยู่

แต่คนเหล่านี้หันหน้าไปทางประตูหิน ขณะที่ด้านหลังมีดาบหลายเล่มปักอยู่

เวลานี้ เจี่ยนอันอันรู้สึกว่าพวกเขาไม่เหมือนคนที่คอยดูแลปกป้องที่นี่

แต่เหมือนเข้ามาตามหาอะไรบางอย่างมากกว่า

นอกจากนี้ก็ไม่มีชีวิตรอดออกไปเช่นกัน

ในเมื่อร่างของคนเหล่านี้หยุดอยู่หน้าประตูหินบานนี้ เช่นนั้นก็หมายความว่าต้องมีของล้ำค่าอยู่ด้านหลังประตูแน่นอน

และของสิ่งนั้นก็เป็นของที่พวกเขาต้องคว้ามาให้ได้แม้ต้องตาย

ทันใดนั้นเอง มีความคิดอย่างหนึ่งผุดคิดในหัวเจี่ยนอันอัน

นางรีบหันไปถามเซิ่งฟาง “พี่เซิ่ง ยามที่ท่านเป็นเจ้าเมืองเมืองอินเป่ย ท่านไม่เคยได้ยินเรื่องที่เมืองอินเป่ยมีคลังสมบัติจริงหรือ?”

เซิ่งฟางผงะไปครู่หนึ่งแต่ก็ได้สติอย่างรวดเร็ว

เขาตอบด้วยความงุนงง “ข้าดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองมาหลายปี ไม่เคยได้ยินผู้ใดพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน”

เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ เจี่ยนอันอันถึงถามเรื่องนี้

ทว่าฉู่จวินสิงกลับเข้าใจความหมายของเจี่ยนอันอัน

เขาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “อันอัน เจ้าหมายความว่าด้านในนี้มีคลังสมบัติหรือ?”

เจี่ยนอันอันพยักหน้า “ข้าเพียงแต่คาดเดา ไม่รู้เช่นกันว่ามีคลังสมบัติจริงหรือไม่”

เซิ่งฟางฟังดังนี้ก็ส่ายมือโดยพลัน

“เป็นไปไม่ได้ หากเมืองอินเป่ยมีคลังสมบัติอยู่จริง ข้าที่เป็นเจ้าเมืองจะไม่รู้แม้แต่น้อยได้อย่างไร”