บทที่ 166

“พวกท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?” เจี่ยนอันอันเอ่ยถาม

ฉู่จวินสิงตอบ “ไม่เป็นไร”

เซิ่งฟางกับเหยียนเซ่าตอบพร้อมกัน “พวกข้าไม่เป็นไร”

ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังปัดฝุ่นผงตามตัว เจี่ยนอันอันก็เหลือบไปเห็นว่ามีทางเดินอยู่ข้างใต้กำแพง

นางรีบเดินเข้าไปใกล้และใช้ตะบันไฟส่องดู

พบว่าภายในทางเดินมีขั้นบันไดอยู่ด้วย

ทั้งสี่คนต่างประหลาดใจ พวกเขาสบตากันปราดหนึ่งแล้วเดินลงบันได

บันไดสายนี้ทอดยาวมาก พวกเขาต้องเดินอยู่นานกว่าจะถึงจุดสิ้นสุด

หลังจากที่พวกเขาเดินมาถึงจุดสิ้นสุดของบันได บันไดก็เคลื่อนกลับอย่างรวดเร็ว

ยามนี้พวกเขาจะย้อนกลับไปก็ไม่ทันเสียแล้ว

ฉู่จวินสิงจับมือเจี่ยนอันอันอยู่ตลอด ไม่อยากปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว

ทั้งสี่คนถือตะบันไฟเดินเข้าไปด้านในทีละก้าวๆ

พวกเขาจะคอยหยุดดูว่าที่นี่มีกลไกอาวุธลับหรือไม่ทุกฝีก้าว

เหยียนเซ่าเดินนำอยู่ด้านหน้าสุด

เขารู้สึกว่าในฐานะที่ตัวเองเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉู่จวินสิง ต่อให้เบื้องหน้าจะมีอันตราย เขาก็ควรเป็นคนรับมือ

ขณะที่เท้าข้างหนึ่งของเหยียนเซ่ายื่นออกไป จู่ๆ เขาก็ต้องรำพึงในใจว่าแย่แล้ว

เขารู้สึกเพียงว่าใต้ฝ่าเท้าของตัวเองเหมือนจะเหยียบโดนอะไรบางอย่าง

เขารีบร้องบอกอีกสามคนด้านหลัง “ข้าเหมือนจะเหยียบถูกกลไกเข้าแล้ว พวกท่านรีบหลบไป”

เหยียนเซ่าว่าจบก็รีบกระโดดตัวขึ้นไปในอากาศและกระโดดมาอยู่ข้างฉู่จวินสิงกับเจี่ยนอันอัน

มีเสียง ‘พรึ่บ’ ดังขึ้นในห้องลับ ตามมาด้วยเปลวไฟขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมาจากด้านหน้าพวกเขา

เหยียนเซ่าหมายจะใช้ร่างกายตัวเองในการบังเปลวไฟลูกนี้

ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของฉู่จวินสิง เขาไม่ยี่หระต่อความเป็นความตายมาตั้งนานแล้ว

ขอเพียงฉู่จวินสิงปลอดภัย ต่อให้เขาต้องตายก็ยินดี

เจี่ยนอันอันเห็นดังนี้ก็รีบปล่อยมือของฉู่จวินสิงโดยพลัน