บทที่ 173

ชาวบ้านที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจำนวนหนึ่งเดินตามหลังรถม้าไป

พวกเขาอยากเห็นว่าพวกเจี่ยนอันอันกำลังจะทำอะไรกันแน่

รถม้ามาหยุดจอดที่หน้าบ้านซ่างชิว

เซิ่งฟางกับเหยียนเซ่าลงจากรถม้าแล้วช่วยกันหามซ่างชิวเข้าไปในบ้าน

เจี่ยนอันอันให้ทั้งสองคนรออยู่ด้านนอกเพื่อเฝ้านายอำเภอกับจางต้า

นางพูดกับเซิ่งฟางและเหยียนเซ่าว่า “ไม่ว่าผู้ใดมาก็ห้ามให้เข้าไปในบ้านทั้งนั้น”

เจี่ยนอันอันลงจากรถม้าแล้วเข้าไปในบ้านของซ่างชิว

ฉู่จวินสิงตามเข้าไปเช่นกัน เจี่ยนอันอันไม่ได้ห้ามปรามอะไร

เมื่อมาถึงหน้าเตียงอุ่น เจี่ยนอันอันก็ทำการจับชีพจรให้กับซ่างชิว

แม้เขาจะใช้ยาสำหรับรักษาอาการเลือดออกภายในไปแล้ว แต่ฤทธิ์ยาแค่นั้นไม่อาจทำให้ซ่างชิวฟื้นตัวโดยไว

เจี่ยนอันอันรีบนำยาเฉพาะทางจากคลังยาในห้วงมิติออกมาฉีดเข้าเส้นเลือดของซ่างชิว

จากนั้นช่วยทำแผลบริเวณศีรษะให้กับเขา

ครั้นทายาสำหรับบาดแผลภายนอกเสร็จก็พันแผลให้

ยาเฉพาะทางออกฤทธิ์เร็วมาก หลังจากที่ฉีดให้หนึ่งขวด ซ่างชิวก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ

เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงอุ่นที่บ้านตัวเอง ข้างกายมีเจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงคอยเฝ้าอยู่

ซ่างชิวมีสีหน้าสับสน “ไม่ใช่ว่าข้าอยู่ในคุกหรอกหรือ กลับมาที่บ้านตัวเองได้อย่างไร?”

ซ่างชิวพูดจบก็จะลุกขึ้นนั่ง

เจี่ยนอันอันรีบกดตัวเขาให้นอนลงเมื่อเห็นดังนี้

“ตอนนี้ท่านต้องพักผ่อน อย่าขยับเขยื้อน”

ซ่างชิวกลับไปล้มตัวลงนอนเงียบๆ

เขาสงสัยเหลือเกินว่าเจี่ยนอันอันรู้เรื่องที่เขาถูกจางต้าจับไปที่ว่าการอำเภอได้อย่างไร?

แล้วยังมีซ่างตงเยว่อีก เหตุใดนางจึงไม่อยู่ที่นี่ หรือว่าจะถูกคนของที่ว่าการอำเภอจับตัวไปเช่นกัน?

เจี่ยนอันอันเห็นซ่างชิวมีท่าทีตื่นตระหนกก็อธิบายว่า “ตงเยว่อยู่ที่บ้านข้า นางปลอดภัยดี”

ใจที่เป็นกังวลของซ่างชิวผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินคำของเจี่ยนอันอัน