บทที่ 174

บรรดาชาวบ้านสังเกตเห็นว่านายอำเภอมีท่าทีตื่นตระหนก เกรงว่าคงไม่ได้ถูกคนเหล่านี้เชิญตัวมา แต่ถูกจับมามากกว่า

เรื่องนี้ทำให้บรรดาชาวบ้านยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม พวกเขาจับนายอำเภอมาทำอะไร?

ตอนนี้มีชาวบ้านวิ่งไปแจ้งข่าวที่บ้านแม่สามีของอวี้เฟิ่งแล้ว

ไม่นานอวี้เฟิ่งก็พาบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่งเร่งร้อนเดินทางมาที่นี่

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปโดยพลันเมื่อเห็นจางต้าอยู่บนรถม้าในสภาพจนตรอก

“ท่านพี่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ผู้ใดทำร้ายท่านเช่นนี้ บอกข้ามา ข้าจะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด!”

ความสนใจของเฟิ่งอวี้อยู่ที่จางต้าทั้งหมด

นางไม่เห็นว่าเจี่ยนอันอันยืนอยู่หน้าบ้านซ่างชิว

อวี้เฟิ่งพูดจบก็เหลือบไปเห็นนายอำเภอผู้เป็นพี่ใหญ่

นางเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับชี้หน้าด่านายอำเภอ “เจ้าหมูโง่นี่ เจ้าเป็นคนทำร้ายสามีข้าจนมีสภาพนี้ใช่หรือไม่”

“ไสหัวลงจากรถม้าแล้วมาคุยกันเสียดีๆ”

เมื่อนายอำเภอเห็นอวี้เฟิ่ง เขาพลันมีอาการเหมือนหนูที่เจอแมว

นายอำเภอก้มหน้าอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานแต่ก็อธิบายเหตุผลอะไรไม่ได้

ตอนนี้เขากล้าพูดอะไรที่ใดกัน ผู้ที่จับเขามาที่นี่กำลังรอดูอยู่ว่าเขาจะถูกถลกหนังอย่างไร

หากเขาพูดอะไรที่ทำให้อวี้เฟิ่งโมโห ครานี้เขาคงได้ตายของจริง

ในตอนนี้เอง มีเสียงปรบมือชุดหนึ่งดังขึ้น

อวี้เฟิ่งหันไปมองทางกลุ่มชาวบ้านอย่างเย่อหยิ่งอวดดีพลางพูดด้วยความโมโห “ผู้ใดกำลังปรบมือ แน่จริงก็ก้าวออกมา!”

นางว่าจบก็ตะโกนสั่งบ่าวรับใช้ด้านใช้ “ลากตัวเจ้าคนที่ปรบมือออกมา”

บรรดาบ่าวรับใช้เดินไปทางกลุ่มชาวบ้านทันที

ชาวบ้านเหล่านั้นล้วนแต่หวาดกลัวในอิทธิพลของครอบครัวแม่สามีอวี้เฟิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินนางทั้งนั้น

เพราะถึงอย่างไรแล้ว หากพวกเขาขาดแคลนเสบียงอาหาร พวกเขาก็ต้องไปขอยืมจากบ้านแม่สามีของนางอยู่

เมื่อเห็นบรรดาบ่าวรับใช้เดินเข้ามา พวกชาวบ้านก็รีบพากันถอยหลัง