บทที่ 175

อวี้เฟิ่งรีบร้องว่า “ท่านพี่ ท่านพูดอะไรบ้างสิ รีบขอร้องให้นางปล่อยตัวท่านสิ”

จางต้าเผยอปากแต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เปล่งออกมา

ผมของเขาจะถูกเจี่ยนอันอันกระชากจนร่วงหมดแล้ว

เวลานี้ใบหน้าของเขามีน้ำตาและน้ำมูกไหลมากองกัน

เขาเองก็อยากร้องขอความเมตตาเช่นกัน ติดก็แต่ทำไม่ได้!

จังหวะนี้เอง ท่านปู่เฉินซึ่งได้รับแจ้งข่าวจากชาวบ้านเร่งร้อนเดินเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”

บรรดาชาวบ้านเห็นท่านปู่เฉินมาถึงก็รีบเปิดทางให้เขา

ครั้นท่านปู่เฉินเดินมาถึงหน้ารถม้าก็เห็นเจี่ยนอันอันกระชากผมจางต้าไม่ยอมปล่อย

ขณะที่อวี้เฟิ่งกับบรรดาบ่าวรับใช้ของนางได้แต่ยืนร้อนใจอยู่ตรงนั้น

ท่านปู่เฉินไม่รู้เรื่องที่ซ่างชิวถูกจับ เขาจึงเข้าใจไปว่าเจี่ยนอันอันมีเรื่องบาดหมางกับอวี้เฟิ่งและบ้านแม่สามีของนางอีกแล้ว

ภายในใจเขากลัดกลุ้มขึ้นมาโดยพลัน

เขารู้ว่าอวี้เฟิ่งกับบ้านแม่สามีของนางต่างก็อวดดีและใช้อำนาจบาตรใหญ่กันมาก

แต่บรรดาชาวบ้านล้วนแต่พยายามหลีกเลี่ยงที่จะมีปัญหากับพวกนางมาโดยตลอด

เพราะถึงอย่างไรแล้วทุกคนก็ต้องพึ่งพาเสบียงอาหารจากบ้านแม่สามีอวี้เฟิ่งอยู่

นับจากที่พวกเจี่ยนอันอันมาถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ที่นี่ก็ไม่เคยสงบสุขอีก

ท่านปู่เฉินไม่พอใจกับครอบครัวที่มาใหม่ครอบครัวนี้ แต่ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน เขาพูดอะไรมากไม่ได้นัก

เพราะเขาเป็นคนตอบตกลงให้ครอบครัวนี้ย้ายเข้ามาอยู่ที่หมู่บ้านชิงสุ่ยเอง

นอกจากนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้จะโทษว่าเป็นความผิดของครอบครัวนี้ทั้งหมดก็ไม่ได้เช่นกัน

ท่านปู่เฉินได้แต่หลับตาข้างหนึ่ง ลืมตาข้างหนึ่ง

แต่ตอนนี้ นับวันเหตุการณ์ก็มีแต่จะบานปลายขึ้นเรื่อยๆ

เขาเดาว่าการทำลายกำแพงบ้านก่อนหน้านี้น่าจะเป็นชนวนที่ทำให้สองครอบครัวนี้ผูกพยาบาทต่อกันเป็นแน่

หากเขาซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านยังไม่สนใจอีก เกรงว่าวันเวลาหลังจากนี้คงยิ่งไม่สงบสุข

ท่านปู่เฉินอดผงะไม่ได้เมื่อเห็นนายอำเภอ