บทที่ 176

หลังจากที่ท่านปู่เฉินได้ยินแล้ว ก็มองไปยังจางต้าด้วยใบหน้าประหลาดใจขึ้นมา

“จางต้า เจ้านำคนไปจับตัวซ่างชิวทำไม ครอบครัวของเขาติดค้างเงินครอบครัวเจ้าอีกอย่างนั้นหรือ?”

จางต้าอ้าปากออกด้วยความขมขื่น เขาอยากจะอธิบายออกมา แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เจี่ยนอันอันปล่อยผมของจางต้า ก่อนจะหันไปจับผมของนายอำเภอ

นายอำเภอรู้สึกได้ถึงหนังศีรษะเกิดอาการเจ็บปวดเป็นระยะๆ เขาถูกจับจนต้องกรีดร้องออกมา

เจี่ยนอันอันยิ้มเย้ยออกมา “เงินที่ซ่างชิงติดค้างครอบครัวของอวี้เฟิ่งข้าช่วยคืนไปจนหมดแล้ว”

“แต่นายอำเภอหมูอ้วนนี้กลับฟังคำใส่ร้ายของจางต้านี่ จงใจให้จางต้าไปจับตัวซ่างชิวมา”

“วันนี้ข้านำพวกเขามาทั้งหมดแล้ว”

“ข้าเพียงแต่อยากจะดูว่า อวี้เฟิ่งจะถลกหนังนายอำเภอหมูอ้วนนี่อย่างไรกัน”

ท่านปู่เฉินได้ยินว่าถลกหนังนายอำเภอ นี่ก็เท่ากับว่าต้องการชีวิตของคนกันเชียว

เขารีบพูดออกมา “แม่นาง ข้าว่าในนี้จะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ พวกเรามีอะไรก็ให้พูดคุยกันดีๆ เถิด”

เจี่ยนอันอันตะคอกออกมา “คนประเภทนี้ ข้าไม่มีอะไรให้พูดกันดีๆ”

ขณะที่นางพูดก็หันไปมองยังอวี้เฟิ่ง “ข้าได้ยินมาว่าที่ดินของครอบครัวซ่างชิว จนตอนนี้ก็ยังเพาะปลูกอาหารได้”

“ด้านล่างที่ดินนั้นทั้งหมดล้วนแต่เป็นปูนขาว เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่?”

อวี้เฟิ่งเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมาจริงๆ หัวใจของนางเต้นรัว ยืดคอแล้วพูดออกมา

“นั่นเป็นเรื่องของครอบครัวซ่างชิว ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกัน”

ขณะที่เจี่ยนอันอันกำลังจะพูดออกมา กลับถูกซ่างตงเยว่ชิงพูดออกมาก่อน “เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน ข้าได้ยินพวกเจ้าพูดคุยกันหมดแล้ว”

“เจ้าบอกว่าจะใส่ปูนขาวลงบนที่ดินของครอบครัวข้าต่อไป เช่นนี้ครอบครัวของข้าก็จะไม่อาจเพาะปลูกพืชพันธุ์ออกมาได้”

“อย่างไรเสียที่นี้อากาศก็แห้งแล้ง ฝนตกน้อยมาตลอด และต่อให้ที่ดินครอบครัวของข้าจะเพาะปลูกพืชพันธุ์ ก็ไม่มีใครจะเดาได้ว่าเป็นฝีมือของครอบครัวของพวกเจ้า”

อวี้เฟิ่งได้ยินก็ร้อนรนเข้า “เจ้าเด็กบ้านี่อย่ามาพูดจาไร้สาระ พวกเราเคยพูดเช่นนี้เมื่อไรกัน หากว่าเจ้ายังพูดเหลวไหลอีกข้าจะฉีกปากเจ้าเสีย!”

อวี้เฟิ่งพูดออกมา ก็ขยิบตาให้คนรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

คนรับใช้รีบก้าวออกมา เพื่อจะเข้าไปจับซ่างตงเยว่