บทที่ 177

คำพูดของนายอำเภอ ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้น ต่างก็หันไปมองทางอวี้เฟิ่ง

อวี้เฟิ่งเมื่อเห็นว่าพี่ชายของตนเอง พูดความจริงออกมาแล้ว

นางก็แทบจะอดไม่ได้ที่จะถลกหนังของนายอำเภอออกมาเสียตอนนี้

เมื่อมองไปยังจางต้าอีกครั้ง ก็พบว่าเขากำลังมองมายังนางด้วยใบหน้าเจ็บปวด

นางจึงโมโหขึ้นมาอีกครั้ง

เรื่องนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นความคิดของนาง ทว่าคนลงมือกลับเป็นจางต้า

ก่อนหน้านั้นเขาเป็นคนพูดยาก มาตอนนี้แม้แต่จะผายลมก็ยังไม่ปล่อยออกมา

อวี้เฟิ่งคำรามใส่จางต้าด้วยความโกรธ “จางต้า เจ้าพูดอะไรออกมาเสียสิ”

“ทำไมกัน เจ้าเห็นว่าข้าถูกพวกเขารังแก แม้แต่จะผายลมออกมาก็ยังไม่กล้าปล่อยอย่างนั้นหรือ?”

จางต้าชี้ไปยังลำคอของตัวเอง ก่อนจะโบกมืออย่างแรง

ความหมายของเขาชัดเจนมาก ตอนนี้เขาพูดอะไรไม่ออก

เขาเองก็อยากจะช่วยอวี้เฟิ่งพูดออกมา ทว่าตอนนี้เขาทำไม่ได้!

อวี้เฟิ่งไม่เข้าใจความหมายของจางต้า นางคิดว่าจางต้าในตอนนี้ไม่คิดอยากจะช่วยนาง

“ได้ พวกเจ้าแต่ละคน ล้วนแต่คิดอยากจะทำร้ายฆ่าข้าให้ตาย ตอนนี้ข้าจะตายให้พวกเจ้าดู ใครก็อย่ามาห้ามข้า”

อวี้เฟิ่งพูดออกมา ก็พุ่งชนเข้ากับรถม้า

ฉู่จวินสิงเมื่อเห็นเข้า ก็เตะไปที่ขาของอวี้เฟิ่ง

อวี้เฟิ่งส่งเสียร้อง “โอ๊ย” ออกมา ก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้น

นางกุมขาตรงที่ถูกเตะไว้ ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองไปยังฉู่จวินสิงด้วยความโกรธ

ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ทำไมถึงได้ลงมือโหดร้ายเช่นนี้

อีกเพียงนิดขาของนางก็แทบจะถูกเตะจนหัก

เจี่ยนอันอันไม่ได้สนใจอวี้เฟิ่ง นางถามนายอำเภอขึ้นมาอีกครั้ง

“นอกจากท่านจะรวบรวมปูนขาวให้กับอวี้เฟิ่งแล้ว ยังรวบรวมของอย่างอื่นอีกหรือไม่?”

นายอำเภอตอบออกมาอย่างว่างเปล่า “ยังมีน้ำและน้ำยาคูหยาของที่ว่าการอำเภอ”

เจี่ยนอันอันไม่เคยได้ยินเรื่องน้ำยาคูหยาอะไรนั่น นางตีไปยังหัวของนายอำเภออย่างแรง