บทที่ 178

เหล่าชาวบ้านต่างก็หวาดกลัวอวี้เฟิ่งและบ้านสามีของนางมาโดยตลอด

พวกเขามักจะคิดว่าทุกวิถีทาง เพื่อคืนเงินที่ยืมอวี้เฟิ่งมาซื้ออาหาร

หากว่าคืนไม่ได้แล้ว พวกเขาก็อาจจะพยายามช่วยบ้านแม่สามีของอวี้เฟิ่งทำงาน

ตอนนี้ในที่สุดความจริงก็ถูกเปิดเผยออกมา เหล่าชาวบ้านเองก็แทบอยากฉีกอวี้เฟิ่งและจางต้าออกเป็นชิ้นๆ

อวี้เฟิ่งเมื่อเห็นว่าเหล่าชาวบ้าน ทั้งหมดต่างก็พากันจ้องมองมายังนางด้วยความโกรธเกลียด

ส่วนพี่ใหญ่ของนางก็เหมือนกับว่าถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง ถึงพูดเรื่องนี้ออกมาจนหมดสิ้น

อวี้เฟิ่งเองก็อดรนทนไม่ไหว นางลุกขึ้นเหวี่ยงฝ่ามือตบไปยังใบหน้าของนายอำเภออย่างแรง

ตามมาด้วยเสียงฝ่ามือ ‘เพียะ’ ดังขึ้น ทันใดนั้นใบหน้าของนายอำเภอปรากฏรอยฝ่ามือแดงขึ้นหลายรอย

“พี่ใหญ่ที่สมควรตายนี่ ท่านจะฆ่าข้าให้ตายจริงๆ อย่างนั้นหรือ ข้าจะถลกหนังท่านเสียตอนนี้เลย!”

อวี้เฟิ่งพูดออกมา ก็หันไปมองดาบที่วางอยู่บนรถม้า

นางหยิบดาบขึ้นมา แทงไปยังกายของนายอำเภอ

นายอำเภอยังคงจ้องมองไปยังเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่ได้ตื่นตระหนกเพราะว่าการกระทำของอวี้เฟิ่ง

ปลายดาบแทงเข้าไปยังไหล่ของนายอำเภอ เลือดไหลทะลักออกมาทันที

อวี้เฟิ่งในตอนนี้โมโหเสียจนดวงตาแดงก่ำ นางไม่สนใจอะไรมากนัก คิดแต่เพียงอยากจะฆ่าเจ้าพี่ชายหมูโง่นี่

ท่านปู่เฉินเมื่อเห็นเข้า ก็รีบคว้ามือของอวี้เฟิ่งเอาไว้

“เจ้าอย่าก่อเรื่องอีก มิฉะนั้นแล้วจะถึงขั้นมีคนตายได้ นั่นเป็นพี่ใหญ่แท้ๆ ของเจ้าเชียวนะ!”

คำพูดของท่านปู่เฉิน ทำให้อวี้เฟิ่งได้สติขึ้นมา

นางเห็นว่าในมือของตนเองถือดาบเอาไว้ ส่วนปลายดาบอีกด้านหนึ่งนั้นก็แทงไปยังกายของนายอำเภอ

อวี้เฟิ่งตกใจเสียจนปล่อยมือออก ดาบก็ตกลงบนพื้น

เจี่ยนอันอันยืนอยู่ด้านข้าง ยิ้มหรี่ตาแล้วมองไปยังอวี้เฟิ่งที่กำลังบ้าคลั่งอยู่

นางดีดนิ้วใส่นายอำเภอ นายอำเภอก็ได้สติขึ้นมาทันที

เขารู้สึกได้ตรงไหล่เกิดความเจ็บปวดขึ้นมา ก็ก้มหน้าลงมอง ถึงได้พบว่าตัวเองถูกดาบแทงเข้า