บทที่ 180

เมื่อนายอำเภอเห็นเข้า ก็เตะเข้าไปยังท้องของชายชรา

ชายชราถูกเตะจนร้อง “โอ๊ย” ดังออกมา ก่อนจะซวนเซไปหลายก้าว แล้วล้มนั่งลงบนพื้น”

กระดูกแก่ๆ ของเขารับการเตะนี้ไม่ไหว ชั่วขณะก็ถูกเตะเข้าเสียจนใบหน้าซีดขาว ผ่านไปนานก็ยังลุกไม่ขึ้น

หญิงชราเมื่อเห็นเข้า ก็รีบวิ่งเข้ามาประคองชายชราขึ้น

นางชี้นิ้วไปยังนายอำเภอและเจี่ยนอันอันด้วยมือสั่นเทา

“พวกเจ้าสร้างหายนะฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา ข้าจะแจ้งไปทางท่านเจ้าเมือง ให้ท่านเจ้าเมืองช่วยตัดสินให้พวกเรา!”

หญิงชราพูดออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กรับใช้ด้วยความโมโห “ยังจะนิ่งอึ้งกันทำอะไร ยกจางต้าไปสิ”

เด็กรับใช้รีบก้าวมาข้างหน้า แล้วยกศพของจางต้าขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าพวกเขาจะจากไป เหล่าชาวบ้านเองก็ไม่พอใจนัก

พวกเขาทั้งหมดล้อมรอบกันเข้ามา อย่างต้องการคำอธิบายจากหญิงชราและชายชรา

“จางต้าของพวกเจ้าใส่น้ำยาคูหยาลงบนที่ดินของพวกเรา ทำให้ผลผลิตอาหารที่ปลูกจากที่ดินของพวกเรามีพิษ”

“พวกเจ้าคิดจะจากไป ไม่มีทางเสียหรอก!”

เรื่องที่จางต้าใส่น้ำยาคูหยาลงบนที่ดินของชาวบ้านนั้น ทั้งสองผู้เฒ่าต่างก็รู้

พวกเขาเองก็เคยชื่นชมอวี้เฟิ่งที่เสนอความคิดได้ดี

เมื่อชาวบ้านติดค้างอาหารครอบครัวของพวกเขาแล้วไม่คืนเงิน พวกเขาต่างก็ไม่ไว้หน้าชาวบ้าน

ชาวบ้านยังเคยถูกพวกเขาดุด่าเป็นประจำ

มาวันนี้ชาวบ้านต่างก็รู้แล้ว ว่าที่ดินของตนเองปลูกพืชพรรณออกมามีพิษ ล้วนแต่เป็นครอบครัวของจางต้าที่กระทำขึ้น

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ยอมปล่อยครอบครัวของจางต้าไปง่ายๆ

ถึงแม้ว่าจางต้าและอวี้เฟิ่งจะตายไปแล้ว แต่ผู้เฒ่าทั้งสองนี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร

ดั่งคำที่ว่าหากคานเพดานไม่ถูกต้อง คานพื้นด่านล่างก็จะไม่ถูกต้องตามไปด้วย สามารถสั่งสอนคนโง่เง่าอย่างจางต้าออกมาได้ พวกเขาสองผู้เฒ่าก็ไม่ใช่ว่าจะ ‘ไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบ’

สองผู้เฒ่าเมื่อเห็นว่าเหล่าชาวบ้านพากันล้อมรอบมายังเบื้องหน้าของพวก แล้วไม่ยอมให้พวกเขาจากไป

หญิงชราก็สบถด่าออกมา “น้ำยาคูหยา น้ำยาดอกไม้แห้งบ้าอะไร ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“ที่ดินของพวกเจ้าเพาะปลูกอาหารไม่ได้ ยังจะกล่าวโทษพวกเราอีกหรือ”

“จางต้าของพวกเราทำเรื่องผ่าเผยมาโดยตลอด ไม่เคยทำเรื่องที่เลวร้ายเช่นนี้มาก่อน”