บทที่ 182

ท่านปู่เฉินขอบคุณติดต่อกัน ก่อนจะเหลือบมองชาวบ้านเหล่านั้นที่อยู่บนพื้น

เขาพูดร้องของออกมาด้วยใบหน้าเป็นกังวล “ได้โปรดขอแม่นางช่วยเหลือด้วยเถิด”

เจี่ยนอันอันส่งเสียงเย็นชาออกมา “เมื่อครู่นี้ข้าก็เพิ่งจะช่วยพวกเขาไปครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนี้ข้าไม่มีหน้าที่ไปสนใจพวกเขาอีก”

ท่านปู่เฉินเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันไม่ยอมช่วยเหลือชาวบ้านเหล่านั้น เขายังคิดจะพูดอะไรออกมา แต่กลับถูกเจี่ยนอันอันยกมือห้ามเอาไว้

“ท่านปู่เฉินไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความแล้ว ในตอนนั้นที่พวกเรามายังหมู่บ้านชิงสุ่ย พวกเขาคัดค้านไม่ให้พวกเราพักอยู่ที่นี้อย่างรุนแรง”

“ตอนนี้มาร้องขอข้า สายไปเสียแล้ว”

ท่านปู่เฉินถอนหายใจอย่างแรง ถึงแม้ว่าเขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน แต่เขาก็ไม่อาจบังคับให้เจี่ยนอันอันทำอะไรได้

เขาเหลือบมองไปยังชาวบ้านเหล่านั้น ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างทำอะไรไม่ได้ แล้วหันหลังจากไป

ชาวบ้านที่นอนอยู่บนพื้นเหล่านั้น หลังจากที่ได้ยินคำของเจี่ยนอันอันแล้ว ก็พากันรู้สึกเสียใจขึ้นมา

ตอนนั้นพวกเขาช่างตาบอดไปจริงๆ มองไม่ออกว่าเจี่ยนอันอันจะมีความสามารถเช่นนี้

ตอนนี้พวกเขาพากันล่วงเกินเจี่ยนอันอัน อยากจะให้นางช่วยเหลือพวกเขา เกรงว่าคงจะยากเสียยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก

เจี่ยนอันอันเหลือบมองไปยังชาวบ้านที่นอนอยู่บนพื้น พูดออกมาอย่างเย็นชา “พวกเจ้านอนกันอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ หลังจากครึ่งชั่วยามแล้วก็จะสามารถเดินออกไปเองได้”

“ส่วนเรื่องพิษในการของพวกเจ้านั้น ไม่ได้คิดจะช่วยถอนพิษให้พวกเจ้า”

เมื่อเจี่ยนอันอันพูดจบ ก็ไม่สนใจชาวบ้านเหล่านั้นอีก

นางเลื่อนสายตามองไปยังนายอำเภอ มองเสียจนนายอำเภออดไม่ได้ที่ตัวจะสั่นเทาขึ้นมา

ตอนนี้เขาตกอยู่ในมือของเจี่ยนอันอันแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าจางต้า แต่เขาก็ยากจะหลบหนีจากความผิดบาปนี้ได้

เจี่ยนอันอันจ้องไปยังนายอำเภอ แล้วมองไปยังเซิ่งฟาง

“พี่เซิ่ง ท่านยินดีไปเป็นนายอำเภอของอำเภอไถหยางหรือไม่?”

เซิ่งฟางอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไป เขาไม่คิดเลยว่าเจี่ยนอันอันจะถามคำถามเช่นนี้ออกมา

ตอนนี้ชาวบ้านเมืองอินเป่ย ต่างก็มองว่าเขาเป็นนักโทษขายบ้านเมือง

แล้วเขาจะยังไปเป็นนายอำเภอของเมืองไถหยางได้อย่างไร

นอกจากนี้แล้วเรื่องนี้ ยังต้องได้รับหนังสืออนุมัติจากเจ้าเมืองถึงจะถูก