บทที่ 190

ฉู่จวินสิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเจี่ยนอันอันจะมีป้ายคำสั่งลายมังกรอยู่ในครอบครอง

ป้ายคำสั่งนี้เป็นของล้ำค่าที่เก็บไว้ในคลังหลวง แต่กลับมาอยู่ในมือของเจี่ยนอันอันได้

ดูท่าทางเจี่ยนอันอันไม่เพียงแค่ขนสมบัติทั้งหมดจากจวนเยียนอ๋อง แต่ยังบุกไปขนสมบัติจากคลังหลวงอีกด้วย

นางช่างกล้าบ้าบิ่นเกินคนจริงๆ!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ฉู่จวินสิงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก

ขณะเดียวกันบนใบหน้าของเจี่ยนอันอันก็ปรากฏรอยยิ้มลำพองใจ

นางพูดกับผู้ว่าการมณฑลด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฮ่องเต้มีราชโองการ ปลดนายอำเภอออกจากตำแหน่งทันที แต่งตั้งเซิ่งฟางเป็นนายอำเภอแทน”

แม้ว่าภายในใจของผู้ว่าการมณฑลจะไม่เต็มใจอย่างที่สุด แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไร

ตอนนี้เมืองอินเป่ยตกอยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นไท่ยวนแล้ว หากฮ่องเต้ออกคำสั่ง เขาในฐานะผู้ว่าการมณฑลจะกล้าขัดได้อย่างไร

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะเขียนร่างคำสั่ง เพื่อแต่งตั้งเซิ่งฟางเป็นนายอำเภอ”

ผู้ว่าการมณฑลพูดเสร็จแล้วก็ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

เจี่ยนอันอันส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ แล้วพูดว่า “ยังคุกเข่าอยู่ทำไม รีบไปเขียนร่างคำสั่งเร็วเข้าสิ!”

ผู้ว่าการมณฑลรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว จากนั้นลุกขึ้นและสั่งให้ที่ปรึกษานำพู่กัน หมึก และกระดาษมา

เมื่อเขียนร่างคำสั่งเสร็จแล้ว เขาก็มอบเอกสารทางการให้กับเซิ่งฟาง

เซิ่งฟางรับเอกสารทางการมาด้วยความดีใจ และหันไปขอบคุณเจี่ยนอันอัน

เดิมทีเขาเคยสงสัยว่าเจี่ยนอันอันจะมีวิธีใดที่จะทำให้ผู้ว่าการมณฑลร่างคำสั่งแต่งตั้งเขาเป็นนายอำเภอได้

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเจี่ยนอันอันจะมีป้ายคำสั่งลายมังกรอันล้ำค่านี้อยู่ในมือ

นอกจากจะรู้สึกเลื่อมใสแล้ว เขายังเคารพนางอย่างมาก

หญิงสาวอายุน้อยเช่นนาง กลับมีฝีมือและความสามารถสูงถึงเพียงนี้

เขาถึงกับต้องยอมรับในใจว่า ตนเองไม่อาจเทียบนางได้เลย

ในขณะนั้น นายอำเภอที่สลบไปก็เริ่มได้สติกลับคืนมา

ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้เขาร้องโอดโอยออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เจี่ยนอันอันก็เตะเข้าที่หัวของนายอำเภอ ทำให้หมวกแพรดำของเขาหลุดออกไป

ผู้ว่าการมณฑลในตอนนี้ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เขาคิดไว้แล้วว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่บุคคลธรรมดาทั่วไป

แต่ก็ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะเป็นถึงคนในราชวงศ์