บทที่ 189

นายอำเภอคิดหาทางแก้ตัวเอาไว้แล้ว เขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัวและร้องแก้ต่างออกมาทันที

“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกน้องเขยบังคับ จึงต้องส่งมอบน้ำยาคูหยาให้ไป แต่ข้าน้อยไม่ได้เป็นคนลงมือวางยา ข้าน้อยถูกใส่ความจริงๆ ขอรับ!”

เจี่ยนอันอันหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อกับคำพูดของนายอำเภอ

ฉู่จวินสิงถีบนายอำเภอเข้าไปหนึ่งทีแล้วตวาดอย่างโกรธจัด “เจ้าเป็นถึงนายอำเภอ แต่กลับบอกว่าถูกน้องเขยข่มขู่”

“เจ้าคิดว่าพูดออกมาแล้วจะมีใครเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

แม้ว่าผู้ว่าการมณฑลจะมีท่าทีไม่เป็นมิตรกับเจี่ยนอันอันและพรรคพวก แต่คำพูดของนายอำเภอก็เต็มไปด้วยช่องโหว่

เขาย่อมไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของนายอำเภอเลย

ผู้ว่าการมณฑลตบโต๊ะอย่างแรงและตะโกนด้วยความโกรธ “ไร้สาระ!”

“หากเจ้ายังไม่พูดความจริง ข้าจะปลดเจ้าจากตำแหน่งนายอำเภอเดี๋ยวนี้!”

นายอำเภอรู้ว่าผู้ว่าการมณฑลกำลังพูดกับเขา ตกใจจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง รีบหดคอด้วยความกลัว

เดิมทีเขาคิดว่าคำพูดของตนไม่มีช่องโหว่ และผู้ว่าการมณฑลต้องเข้าข้างเขาอย่างแน่นอน

แต่คิดไม่ถึงว่า ผู้ว่าการมณฑลจะไม่เชื่อในคำพูดของเขาเช่นกัน

นายอำเภออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง สมองพยายามคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถหาข้อแก้ตัวที่ดีพอเพื่อให้ตนเองพ้นผิดได้

ผู้ว่าการมณฑลเห็นนายอำเภอมีท่าทีอึกอัก ไม่สามารถอธิบายเรื่องราวได้

ในใจของผู้ว่าการมณฑล เขาได้ตัดสินความผิดของนายอำเภอเรียบร้อยแล้ว

แต่การวางยาพิษเพียงอย่างเดียว ยังไม่เพียงพอที่จะปลดนายอำเภอออกจากตำแหน่ง

ผู้ว่าการมณฑลตะโกนสั่งเจ้าหน้าที่ว่า “ทหาร ลงโทษเขาด้วยการโบยสามสิบไม้”

พวกเจ้าหน้าที่ที่ล้มลงอยู่บนพื้นในตอนแรก บัดนี้ต่างประคองกันลุกขึ้นมา

พวกเขาทำตามคำสั่ง หยิบไม้โบยขึ้นมา และฟาดลงไปบนร่างของนายอำเภออย่างแรง

นายอำเภอร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ราวกับเสียงหมูถูกเชือด

ยังไม่ทันโดนครบสามสิบไม้ นายอำเภอก็หมดสติไปเสียก่อน

แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังคงไม่หยุดมือ ฟาดไม้ลงไปต่อจนครบสามสิบไม้

เมื่อการลงโทษเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่จึงถอยกลับไปยืนเรียงกันสองข้าง

ผู้ว่าการมณฑลหันมามองเจี่ยนอันอันและพรรคพวก “นายอำเภอได้รับโทษตามความผิดของเขาแล้ว พวกเจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”

“หากไม่มี พวกเจ้าก็จงออกไปจากที่นี่ ปิดคดี!”