บทที่ 188

เมื่อผู้ว่าการมณฑลได้ยินดังนั้น ก็รีบสั่งให้คนไปตรวจสอบที่หมู่บ้านชิงสุ่ยทันที

ส่วนนายอำเภอ เมื่อได้ยินว่าเจี่ยนอันอันเพียงแค่เอ่ยถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลของเขาก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

เรื่องของหมู่บ้านชิงสุ่ย แม้ว่าเขาจะมีส่วนผิด แต่คนที่ลงมือวางยาพิษจริงๆ ไม่ใช่เขา

ถึงจะถูกตรวจสอบจนเจอความจริง เขาก็ไม่ถึงขั้นถูกตัดหัว

เขาสามารถอ้างได้ว่า ที่ทำไปเพราะถูกน้องเขยอย่างจางต้าบีบบังคับ

อย่างไรจางต้าก็ตายไปแล้ว ไม่มีหลักฐานมายืนยันอีกต่อไป

เขาจะพูดอะไรก็ได้ตามใจชอบ

เจี่ยนอันอันก้มลงมองนายอำเภอ และเห็นรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

นางก็รู้ถึงความคิดในใจของนายอำเภอทันที

เจี่ยนอันอันจึงพูดต่อไปว่า “หากใต้เท้าส่งคนไปสอบสวนเพียงแค่ที่หมู่บ้านชิงสุ่ย ย่อมไม่สามารถค้นพบความผิดทั้งหมดของเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาได้”

“ใต้เท้าจำเป็นต้องส่งคนไปสอบถามชาวบ้านในอำเภอไถหยางด้วย เพื่อดูว่าพวกเขาจะว่าอย่างไรบ้าง”

ผู้ว่าการมณฑลขมวดคิ้วแน่นขึ้น

ในฐานะผู้ว่าการมณฑล เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเด็กสาวคนหนึ่งล้อเล่น

นางบอกว่ามีหลักฐาน แต่กลับไม่ได้นำออกมาให้เห็น แถมยังบอกให้เขาส่งคนไปสอบสวนอีก

นี่นับเป็นหลักฐานแบบใดกัน

แม้ในใจผู้ว่าการมณฑลจะหวาดกลัวเพียงใด แต่ก็ยังแสดงอำนาจขุนนางของตนออกมา

เขาแค่นเสียงเย็นชา “หากข้าต้องส่งคนไปสอบสวนเอง ยังนับว่านั่นเป็นหลักฐานที่พวกเจ้ามอบให้หรือ?”

“พวกเจ้ากล่าวหานายอำเภอว่ามีความผิดมากมาย แต่กลับไม่มีหลักฐานออกมาให้เห็นเสียที”

“พวกเจ้าไม่เพียงแค่ก่อกวนโถงพิจารณาคดี แต่ยังทำร้ายเจ้าหน้าที่ของข้าอีก พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

ในขณะที่ผู้ว่าการมณฑลพูด เขารู้สึกตลอดเวลาว่าดาบที่ปักอยู่บนหมวกของเขาอาจจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

ในใจเปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่น มือสั่นเทิ้มพยายามดึงดาบออกจากหมวกแพรดำของตน

โชคดีที่เจี่ยนอันอันและพรรคพวกไม่ได้ขว้างดาบเล่มอื่นมาทางเขาอีก

ยังไม่ทันที่เจี่ยนอันอันจะได้พูดอะไร นายอำเภอก็รีบเอ่ยขึ้นก่อนว่า

“ใต้เท้า ข้าน้อยไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พวกเขากลับโยนความผิดมากมายใส่ข้าน้อย”