บทที่ 187

ที่ปรึกษาที่อยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที

“พวกเจ้าช่างบังอาจนัก เห็นใต้เท้าแล้วเหตุใดยังไม่คุกเข่า?”

“ทหาร จับพวกมันทุกคน!”

เหล่าเจ้าหน้าที่ในที่ว่าการมณฑลกว่าสิบคนที่อยู่ในห้องโถงรับคำสั่งทันที พวกเขารีบรุดเข้ามาเพื่อจับตัวเจี่ยนอันอันและพรรคพวกทั้งสามคน

แต่พอพวกเขาเข้ามาใกล้ เซิ่งฟางก็ร้องตวาดขึ้นด้วยความโกรธทันที “ดูสิว่าใครกล้าเข้ามา ข้าจะฆ่าคนผู้นั้นเดี๋ยวนี้”

คำพูดของเซิ่งฟางทำให้เหล่าเจ้าหน้าที่ชะงักและหยุดฝีเท้าลงในทันที

ผู้ว่าการมณฑลโกรธจัด ขว้างไม้เรียกสติที่อยู่ในมือไปทางเซิ่งฟาง

“เจ้ามันโจรทรยศเมืองบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรถึงมาป่วนที่ว่าการมณฑลของข้า“

“พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่ จับพวกมันให้หมด!”

เซิ่งฟางคว้าไม้เรียกสติที่ถูกขว้างมาได้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขายกเท้าขึ้นถีบเข้าที่ท้องของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งจนอีกฝ่ายปลิวกระเด็นไป

เมื่อเจ้าหน้าที่คนอื่นเห็นเช่นนั้น พวกเขาก็แสดงสีหน้าดุดันทันที

พวกเขาชักดาบจากเอวออกมาและพุ่งเข้าฟันใส่ทั้งสี่คน

เจี่ยนอันอันเตะเข้าที่ข้อมือของเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง ดาบในมือเขากระเด็นลอยไป

นางคว้าดาบนั้นไว้และเริ่มต่อสู้กับเจ้าหน้าที่อีกคน

ฉู่จวินสิงและเหยียนเซ่าก็เข้าร่วมการต่อสู้กับพวกเจ้าหน้าที่คนอื่น

ส่วนนายอำเภอที่คุกเข่าอยู่ในโถงพิจารณาคดี ตัวสั่นด้วยความกลัวอยู่นานแล้ว

เขาขยับร่างอ้วนเหมือนหมูของตน แล้ววิ่งไปหลบหลังเสาใหญ่

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่เหล่านั้นก็ถูกเจี่ยนอันอันและพรรคพวกสามคนอัดจนล้มลงกองกับพื้น

พวกเขานอนส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ใบหน้าของผู้ว่าการมณฑลและที่ปรึกษาเปลี่ยนไปทันที ผู้ว่าการมณฑลเตรียมจะตะโกนสั่งคน แต่ทันใดนั้นก็เห็นดาบเล่มหนึ่งพุ่งตรงมาที่หน้าผากของเขา

ผู้ว่าการมณฑลตกใจจนรีบหดคอหลบ ดาบเล่มนั้นปักลงบนหมวกแพรดำของเขาพอดิบพอดี

เจี่ยนอันอันทำท่าปัดฝุ่นออกจากมือ สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่ผู้ว่าการมณฑล

“ก็แค่ผู้ว่าการมณฑลของเมืองอินเป่ยเล็กๆ อย่างท่าน คิดจะให้พวกเราคุกเข่า ท่านรู้หรือไม่ว่าเรามีฐานะอะไร!”