บทที่ 186

เมื่อรถม้าออกจากหมู่บ้านชิงสุ่ย ก็มุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่ง

เจี่ยนอันอันถามด้วยความสงสัย “พี่เซิ่ง ที่นี่เป็นทางไปที่ว่าการมณฑลหรือ?”

เซิ่งฟางฟาดแส้ไปที่ม้าพลางตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ใช่แล้ว ที่นี่เป็นทางไปที่ว่าการมณฑล”

“ที่ว่าการอำเภออยู่ตรงข้ามกับที่ว่าการมณฑล อีกทั้งยังไกลกว่าที่ว่าการอำเภอด้วย”

เจี่ยนอันอันรับคำ ก่อนจะเงียบไป

นางเริ่มคิดแผนในใจ หากผู้ว่าการมณฑลเป็นขุนนางซื่อสัตย์ นางจะพูดจาด้วยดีๆ

หากฝ่ายตรงข้ามเป็นเหมือนนายอำเภอ เป็นขุนนางทุจริตที่รับสินบน เจี่ยนอันอันก็เตรียมท่าไม้ตายไว้แล้ว

รถม้าเดินทางมากว่าหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูที่ว่าการมณฑล

เมื่อรถม้าจอดลง ก็พอดีกับมีเกี้ยวหลังหนึ่งมาจอดอยู่หน้าที่ว่าการมณฑลเช่นกัน

คนผู้หนึ่งก้าวลงจากเกี้ยว สวมชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้ม และสวมหมวกแพรดำ

เมื่อผู้ว่าการมณฑลก้าวลงมาแล้ว ก็หันไปมองรถม้า สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเซิ่งฟาง

เขาถึงกับชะงักอยู่ที่เดิมไปชั่วขณะ

แต่ไม่นานก็กลับคืนสติ ขมวดคิ้วและแค่นเสียงเย็นชาออกมา

จากนั้นผู้ว่าการมณฑลสะบัดแขนเสื้อแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในที่ว่าการมณฑล

เซิ่งฟางลงจากรถม้า ในใจมีแต่ความรู้สึกอัดอั้น

ทุกคนตั้งแต่ผู้ว่าการมณฑลจนถึงชาวบ้านต่างก็มองเขาเป็นคนชั่วที่ทรยศบ้านเมือง

ทุกคนที่พอจะจำเขาได้ก็ล้วนแต่มองเขาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง

แต่แท้จริงแล้ว เขาเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้าย หนีขึ้นไปยังภูเขาที่เมืองเฉาซาน กลายเป็นโจรภูเขา

ตอนนี้เขากลับมาแล้ว แต่ยังคงต้องทนกับสายตาเย็นชาของทุกคน

เหยียนเซ่าก้าวลงจากรถม้า เขาสังเกตเห็นว่าเซิ่งฟางรู้สึกไม่สบายใจ

เขาตบไหล่เซิ่งฟางเบาๆ แล้วพูดปลอบใจว่า “วันหนึ่งความจริงจะต้องปรากฏออกมา”

“ชาวบ้านในเมืองอินเป่ยจะรู้ว่าในตอนนั้นเจ้าไม่ได้หักหลังเมืองอินเป่ย”

เมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนเซ่า เซิ่งฟางก็ถอนหายใจยาว

เจี่ยนอันอันคว้าเสื้อของนายอำเภอและลากเขาลงจากรถม้า

พวกเขาก้าวตรงไปยังที่ว่าการมณฑลอย่างมั่นใจ แต่เจ้าหน้าที่สองนายที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบขวางพวกเขาไว้ทันที

“ช้าก่อน พวกเจ้าเป็นใครกัน?”