บทที่ 185

นางรีบดึงมือกลับมา แล้วลูบไปยังหน้าผากของฉู่จวินสิง ก่อนจะแตะไปที่หน้าผากตัวเอง

“ท่านก็ไม่ได้มีไข้นี่ ทำไมถึงได้พูดจาไร้สาระตั้งแต่กลางวัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่จวินสิงยิ่งกว้างขึ้น

“เจ้าก็แค่พูดว่า ข้าฉลาดหรือไม่”

เจี่ยนอันอันตะโกนออกมา นางเคยเห็นคนหน้าไม่อายมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นคนหน้าไม่อายจนถึงขนาดนี้มาก่อน

“หากว่าไม่มีข้า อิฐหินที่ท่านเก็บไว้พวกนั้น เกรงว่าตอนนี้ก็คงจะถูกเก็บไว้ในจวนเยียนอ๋องเท่านั้น”

เมื่อเห็นใบหน้าของเจี่ยนอันอันเต็มไปด้วยท่าทีไม่ยินยอม ฉู่จวินสิงก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“ท่านหัวเราะอะไรกัน ข้าพูดผิดไปอย่างนั้นหรือ?” เจี่ยนอันอันต่อยไปยังฉู่จวินสิงอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก

ฉู่จวินสิงคว้ามือเจี่ยนอันอันเอาไว้ในคราวเดียว ก่อนจะวางไว้ตรงหน้าอก

“หากไม่มีเจ้าคงจะไม่ได้จริงๆ ตอนนี้ข้ายิ่งอยากจะแต่งงานกับเจ้ามากขึ้นแล้ว”

ฉู่จวินสิงพูดออกมา ก่อนจะเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วจ้องมองเจียนอันอันด้วยสายตาลุกโชน

ทันใดนั้นใบหน้าเล็กๆ ของเจี่ยนอันอันก็แดงก่ำขึ้นมา นางรีบดึงมือกลับไป ก่อนจะเอียงหน้าไปอีกด้านหนึ่ง อย่างไม่กล้าสบสายตากับฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงยกมือขึ้น หยิบผมที่ร่วงลงมาตรงขมับของเจี่ยนอันอัน แล้วทัดไปหลังหูของนาง

เจี่ยนอันอันถูกการกระทำของฉู่จวินสิง ทำเอาหัวใจเต้นรัวเร็ว

นางรีบหาหัวข้ออื่น “อีกเดี๋ยวข้าจะกลับไปอำเภอไถหยางอีกรอบ ท่านจะไปด้วยหรือไม่?”

ฉู่จวินสิงเมื่อเห็นเจี่ยนอันอันไม่ได้ปฏิเสธการสัมผัสของเขาเหมือนกับก่อนหน้านี้แล้ว

ทันใดนั้นในใจของเขาก็มีความสุขขึ้นมา

เขาพูดออกมาเสียงอ่อนโยน “อันอันไปที่ใด ข้าก็จะตามไปที่นั่นด้วย”

เจี่ยนอันอันดึงมือกลับมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ รีบวิ่งไปด้านหน้าลานทันที

มุมปากของฉู่จวินสิงยกขึ้น ก่อนจะเดินตามไปด้วยความสุข

ทั้งสองคนมาถึงลานด้านหน้า

เจี่ยนอันอันมายังเบื้องหน้าของเซิ่งฟาง “พี่เซิ่ง พวกเรากลับอำเภอไถหยางกันตอนนี้เถอะ”

“ข้าจะไปหาท่านเจ้าเมือง ไปปลดเจ้านายอำเภอหมูตอนนี่”

เซิ่งฟางส่งเสียงตอบรับทันที ก่อนจะไปลากรถม้ามา