บทที่ 184

ฉู่อันเจ๋อเมื่อได้ยินเข้า ก็เบิกตากว้างขึ้นอย่างตื่นเต้นทันที

“พี่เซิ่งจะเป็นนายอำเภอแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความยินดีกับพี่เซิ่งแล้ว”

เซิ่งฟางยิ้มออกมาอย่างเขินอาย “เรื่องนี้ยังไม่แน่ชัด ล้วนแต่เป็นเพียงแค่อันอันล้อเล่นเท่านั้น”

เจี่ยนอันอันวางชามและตะเกียบลง แล้วพูดอย่างจริงจังออกมา “พี่เซิ่ง ข้าไม่ได้ล้อเล่น”

“ข้าบอกว่าสามารถให้พี่เป็นนายอำเภอได้ พี่ก็จะได้เป็น”

เมื่อถึงตอนนี้ ฉู่จวินสิงในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

“อันอัน เจ้ามีวิธีการอย่างไร ที่จะทำให้พี่เซิ่งได้เป็นนายอำเภอ?”

ฉู่จวินสิงรู้ว่าเจี่ยนอันอันเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น

เพียงแต่พวกเขาตอนนี้ล้วนแต่มีสถานะเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไป แล้วนางจะมีพลังอำนาจใด ที่จะให้เจ้าเมืองเห็นด้วยกับความคิดของนาง

เจี่ยนอันอันกัดฟันยิ้มออกมา “เมื่อถึงเวลาท่านก็จะรู้เอง”

ฉู่จวินสิงเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันยังคงปิดไว้ก่อน เขาก็ทำเพียงแค่ยิ้มออกมา ไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลังจากที่คนทั้งหลายกินข้าวกันแล้ว เจี่ยนอันอันก็ไปปรุงยาถอนพิษให้ท่านปู่เฉิน

ท่านปู่เฉินก็บังเอิญมาที่จวนในเวลานี้พอดี

เจี่ยนอันอันยกชามยาเข้ามา ส่งให้ท่านปู่เฉิน

“ท่านปู่เฉินดื่มยาชามนี้ลงไป พิษในกายของท่านก็หายไปจนหมด”

ท่านปู่เฉินรีบรับชามยาไป ดื่มลงไปเพียงไม่กี่คำยาในนั้นก็หมด

“ต้องขอบคุณแม่นางแล้วที่ช่วยเหลือ” ท่านปู่เฉินโค้งคำนับให้เจี่ยนอันอัน

เขาเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงได้พูดกับเจี่ยนอันอัน “แม่นาง ศพของอวี้เฟิ่งจะทำอย่างไรดี?”

จนกระทั่งถึงตอนนี้ศพของอวี้เฟิ่ง ยังคงนอนอยู่ข้างถนน

เจี่ยนอันอันถึงได้คิดถึงเรื่องของอวี้เฟิ่งขึ้นมาได้

นางเหลือบมองไปยังนายอำเภอ ก็พบว่าเขากำลังเงยหน้าขึ้นมามองนางอย่างเคร่งเครียด

เจี่ยนอันอันส่งเสียงเย้ยหยันออกมา “ฝังนางไว้ ปล่อยให้ศพของนางกลายเป็นปุ๋ยใต้ดิน”

เมื่อนายอำเภอได้ยินว่าจะให้อวี้เฟิ่งกลายเป็นปุ๋ย เขาก็กำลังจะส่งเสียงคัดค้านออกมา

เมื่อคิดถึงสถานการณ์ของตนเองในตอนนี้ เขาก็รีบหุบปากทันที