บทที่ 22

ฉู่จวินสิงไม่เคยพบเห็นของสิ่งนี้มาก่อน แต่ว่าของสิ่งนี้กลับทำให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้น

อีกทั้งยังช่วยไม่ให้สูดดมกลิ่นเหม็นนี่ได้

สายตาของฉู่จวินสิงมองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยความสงสัย เขาเริ่มรู้สึกประหลาดใจในตัวเจี่ยนอันอันมากยิ่งขึ้น

เห็นเพียงเจี่ยนอันอันมองไปยังกลุ่มทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นอยู่

มุมปากของนางยกขึ้น ดวงตาก็โค้งงอเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ใบหน้าที่เดิมงดงามน่ามองอยู่แล้ว ก็เปลี่ยนเป็นงดงามยิ่งขึ้นเพราะรอยยิ้มนี้

เหล่าทหารองครักษ์เหล่านั้นที่กำลังท้องไส้ปั่นป่วนกันอยู่ เริ่มขออนุญาติหัวหน้าของพวกเขาไปขับถ่ายอีกครั้ง

ครานี้หัวหน้าของพวกเขาไม่ได้มีอาการปวดท้อง

เขาจ้องไปยังทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น ก่อนจะโบกมือให้พวกเขาอย่างรำคาญ

“ไป ๆ ๆ รีบไปจัดการเร็ว ๆ”

“หากพวกเจ้ายังผายลมเหม็นเน่าอยู่ที่นี่อีก ข้าคงจะถูกพวกเจ้ารมกลิ่นเหม็นนี่จนตายแน่”

หลังจากที่ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นได้รับอนุญาติแล้ว ทั้งหมดก็พากันกุมท้องแล้ววิ่งไปยังป่ารกร้างห่างไกลออกไป

เมื่อมองดูทหารรักษาพระองค์ทางด้านนี้ ก็เหลือเพียงแค่หัวหน้าทหารรักษาพระองค์เท่านั้น

ในที่สุดเจี่ยนอันอันก็ลุกขึ้น ก้าวอาด ๆ มุ่งตรงไปยังทหารรักษาพระองค์

คนในตระกูลทั้งหมดต่างก็พากันหันไปมองยังเจี่ยนอันอัน

พวกเขาไม่เข้าใจ เจี่ยนอันอันกำลังจะทำอะไร?

ฉู่จวินสิงเองก็จ้องเขม็งไปที่เจี่ยนอันอันเช่นกัน

เขาเองก็อยากจะรู้ว่าเจี่ยนอันอันจะสามารถทำอะไรได้บ้าง

เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันกำลังเดินตรงมาหา หัวหน้าทหารรักษาพระองค์โบกแส้ในมือ ฟาดลงไปที่นาง

เสียง ‘เพียะ’ ดังขึ้น แส้ฟาดไปยังด้านข้างเท้าของเจี่ยนอันอัน

“หยุดนะ เจ้านักโทษเนรเทศ รีบถอยกลับไปเดี๋ยวนี้”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ถึงแม้ว่าจะหวาดกลัวเข็มเงินของเจี่ยนอันอัน แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้นำที่นี่

เขาจะต้องแสดงบารมีของตนออกมาต่อหน้าคนพวกนี้