บทที่ 23

เนรเทศพวกเขาไปยังเมืองรกร้างยังไม่พอ ถึงขั้นยังจะส่งคนมาตามสังหารพวกเขาระหว่างทางอีก

ฉู่อันเจ๋อโมโหเสียจนแทบจะสบถด่าออกมา เจี่ยนอันอันรีบยื่นมือออกไปห้ามเอาไว้เสียก่อน

ใบหน้าของฉู่จวินสิงค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มอันเย็นชาขึ้นมา

เขาควรจะเดาได้มาตั้งนานแล้ว!

ชายผู้นั้นเป็นที่น่าสงสัยมาโดยตลอด ทั้งยังโหดร้ายไร้ปราณี

เพื่อบัลลังก์มังกรของเขา เขาสามารถฆ่าใครก็ตามที่คุกคามสถานะของเขา

คนในครอบครัวอะไรกัน ในสายตาของเขา ยังเทียบไม่ได้แม้แต่หมูหมา

เจี่ยนอันอันถามออกต่อ “ที่ฮ่องเต้สุนัขนั่นส่งพวกเจ้ามาคุ้มกันพวกเรา ได้มอบหมายหน้าที่อื่นให้พวกเจ้าด้วยหรือไม่?”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์เอ่ยอย่างเหม่อลอย “ฝ่าบาทไม่ได้มอบหมายหน้าที่ใดเพิ่มเติมให้กับพวกเรา”

“เพียงแต่ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง ให้พวกเราทำหน้าที่เพียงแค่คุมตัวไปส่งเท่านั้น ไม่ทรงอนุญาตให้ยื่นมือช่วยเหลือ”

“ฝ่าบาทยังทรงรับสั่งอีกว่า พวกเจ้าล้วนแต่เป็นเพียงคนชั้นต่ำไร้ค่า ตลอดทางไปนี้ ห้ามมิให้อาหารหรือน้ำดื่ม”

“ต่อให้พวกเจ้าจะไม่ถูกฆ่าตาย ก็ปล่อยให้พวกเจ้าอดตายไประหว่างทาง”

เมื่อฉู่จวินหลุนได้ยินมาจนถึงตรงนี้ ก็โมโหเสียจนตบลงบนที่วางแขนรถเข็น

จนเกิดเสียงดัง ‘แกร๊ก’ ตามมา ที่วางแขนด้านหนึ่งถูกทุบจนหักไปเสียแล้ว

ฉู่อันเจ๋อยิ่งโมโหจนกัดฟันกรอด เขาสบถด่าคำโต “เจ้าสารเลวฉู่ชางเหยียน ข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วต้มให้หมาป่ากินเสีย!”

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ไม่ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ลอบสังหาร

นางจึงหยิบสร้อยคอออกมาอีกครั้ง ก่อนจะโบกไปมาเบื้องหน้าของหัวหน้าทหารรักษาพระองค์

จากนั้นนางจึงเอ่ยออกมา “เจ้ากลับไปได้แล้ว ลืมทุกอย่างเมื่อครู่นี้เสีย”

ร่างแข็งทื่อของหัวหน้าทหารรักษาพระองค์หันหลังกลับไป ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงตรงที่เดิม

เจี่ยนอันอันดีดนิ้วขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็ได้สติขึ้นมา

เขาเหลือบมองไปยังคนในตระกูลเหล่านี้ด้วยความดูถูก โดยจดจำเรื่องที่ตนเองเพิ่งจะทำลงไปเมื่อครู่นี้ไม่ได้แม้แต่น้อย

เหล่าคนในตระกูลที่เพิ่งจะได้ยินคำพูดเมื่อครู่ ยิ่งโกรธแค้นฮ่องเต้เข้ากระดูก