บทที่ 24

“มารดามันเถอะ รนหาที่ตาย!” ทหารรักษาพระองค์หยัดกายลุกขึ้น สบถด่าและพยายามแย่งแส้กลับมา “ปล่อย มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้า!”

เจี่ยนอันอันคว้าแส้แล้วลุกขึ้นยืน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยันพลางเอ่ยว่า “หัวหน้าของพวกเจ้ายังไม่กล้าฆ่าข้า แล้วเจ้าเป็นใครถึงได้กล้าเอ่ยเรื่องไร้สาระเช่นนี้”

“ข้าว่าเจ้ารนหาที่ตายมากกว่า เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าก็แล้วกัน เป็นอย่างไร!”

ขณะที่เจี่ยนอันอันพูด ในมือก็มีเข็มเงินปรากฏออกมา

ในตอนที่ทหารรักษาพระองค์มองเห็นเข็มเงินนั้น ในใจพลันกระตุกทีหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว

เหตุใดพวกเขาถึงได้ลืมเรื่องเข็มเงินนี้ไปได้นะ

หากว่าสิ่งนี้แทงทะลุลงบนกายของเขา ชีวิตของพวกเขาก็คงจะไม่เหลือแล้ว

เมื่อคืนนี้ เพราะพวกเขาท้องเสีย ร่างกายจึงอ่อนแรง

ในตอนนี้ที่ต้องเดินทาง ก็รู้สึกเหมือนเหยียบลงบนปุยฝ้ายที่โยกไปมา

ทว่าหัวหน้าให้พวกเขาใช้แส้ปลุกให้คนในตระกูลเหล่านี้ตื่นขึ้นมา คำสั่งของหัวหน้าเขาจะไม่ฟังก็ไม่ได้

และแส้เมื่อครู่นี้ เขาเองก็ต้องการจะเลี่ยงเจี่ยนอันอันไป คิดจะฟาดไปที่ฮูหยินใหญ่

อันที่จริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้ใช้แรงมากนัก เกรงว่าแส้ฟาดไปบนกายของฮูหยินใหญ่ก็คงจะไม่เจ็บปวดเท่าไรนัก

แต่ไม่คิดเลยว่ากลับถูกเจี่ยนอันอันพบเข้า

และแรงดึงเมื่อครู่นี้ เขาเองก็ไม่มีแรงที่จะต่อต้านเจี่ยนอันอัน

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ล้มคะมำภายใต้การจับจ้องของทุกคน

เรื่องน่าขายหน้าเช่นนี้ ถูกเพื่อนของเขาพบเห็นทั้งหมด

เมื่อครู่นี้เขายังได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ

และเพราะเหตุนี้เขาถึงได้สบถด่าเจี่ยนอันอัน เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองไว้

ทว่าเขากลับลืมไปเสียสิ้น ว่าเจี่ยนอันอันยังมีเข็มเงินอาบยาพิษนี่อีก

สถานการณ์ในตอนนี้ย่ำแย่ เขาจะด่าก็ไม่ได้ ไม่ดุด่าก็ไม่ได้

และในตอนนี้เอง หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็ขี่ม้าเข้ามา

“พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรกันอยู่ เล่นชักเย่อกันหรืออย่างไร ยังไม่รีบออกเดินทางกันอีก!”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์กล่าว ก่อนจะเตะไปยังทหารรักษาพระองค์คนนั้น และจ้องมองไปยังเจี่ยนอันอัน

ทหารรักษาพระองค์รู้สึกว่าตนเองถูกเตะอย่างไม่เป็นธรรม เขายืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าขมขื่นและคับข้องใจ