บทที่ 25

เจี่ยนอันอันรู้สึกได้ว่ามีสายตาจับจ้องมาจากด้านหลังของนาง

นางหันหลังกลับไปทันที ก็พบกับฉู่จวินสิงที่กำลังจ้องมองตนเองอยู่

เจี่ยนอันอันแลบลิ้นให้ฉู่จวินสิง ก่อนจะทำหน้าทะเล้นใส่

ฉู่จวินสิงตกตะลึงไปในตอนแรก ก่อนจะรีบหันหน้าหนีไปมองทางด้านอื่น

เจี่ยนอันอันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ นางประคองฮูหยินใหญ่เดินมุ่งหน้าไปต่อ

จู่ ๆ ฮูหยินใหญ่ก็เหยียบลงบนก้อนหินก้อนหนึ่ง

เจ็บเสียจนต้องร้อง “โอ๊ย” ดังออกมา ร่างกายซวนเซจนแทบจะล้มลงบนพื้น

“ฮูหยินใหญ่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” เจี่ยนอันอันรีบประคองฮูหยินใหญ่ขึ้นมา

ฮูหยินใหญ่กัดริมฝีปากล่างด้วยสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะส่ายหน้าให้กับเจี่ยนอันอันเบา ๆ

“ข้าไม่เป็นอะไร เพียงแต่รู้สึกเจ็บเท้ามาก” ฮูหยินใหญ่ทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงที่เท้า ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว

ความเจ็บปวดรุนแรงที่เท้า ทำให้ฮูหยินใหญ่ไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้

ฮูหยินใหญ่ที่เดิมทีไม่เคยเดินไกลถึงขนาดนี้ เมื่อวานไม่เพียงเดินมาตลอดทั้งวัน

มาตอนนี้ยังเดินมาตลอดช่วงเช้าอีก

นางพบว่าบนเท้านั้นมีตุ่มเลือดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

ทว่านางก็ไม่ได้เอ่ยออกมา

นางไม่ต้องการให้เพียงเพราะว่าอาการเจ็บปวดที่เท้าของนาง เป็นเหตุให้ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นใช้เป็นข้ออ้างมารังแกนางและคนในตระกูล

นางคิดว่าเพียงแค่พักผ่อนไปหนึ่งคืน ตุ่มเลือดใต้ฝ่าเท้าของนางก็จะสามารถบรรเทาลงได้บ้าง

ทว่าตอนนี้ ดูเหมือนว่าตุ่มเลือดนี้จะถูกกดทับจนแตกแล้ว

ทุกย่างก้าวที่นางเดิน ใต้ฝ่าเท้าก็จะมีความเจ็บปวดเกิดขึ้น

เจี่ยนอันอันประคองฮูหยินใหญ่ให้หยุดลง คนในตระกูลคนอื่น ๆ เองก็พากันหยุดลงตามไปด้วย

ฉู่จวินสิงมองไปยังมารดาด้วยใบหน้าเป็นกังวล ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยออกมา ก็พบแส้เส้นหนึ่งฟาดมาทางด้านฮูหยินใหญ่

เสียง ‘เพียะ’ ดังขึ้น แส้ถูกฟาดลงด้านข้างข้อเท้าของฮูหยินใหญ่ จนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ บนพื้นดิน

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์อยู่บนหลังม้า พบว่ากลุ่มคนด้านหลังพากันหยุดฝีเท้าลง