บทที่ 26

ถ้อยคำของฉู่จวินหลุนทำให้หัวหน้าทหารรักษาพระองค์โกรธจนหนวดสั่นและตาถลน

เขารู้ว่าฝีมือการต่อสู้ของฉู่จวินหลุนนั้นกล้าแกร่ง ทำให้ตลอดทางมานี้เขาไม่กล้าทำอะไรคนในตระกูลเหล่านี้มากนัก

เดิมทีคิดว่าเจี่ยนอันอันเป็นคนนอก ฉู่จวินหลุนคงไม่ออกหน้าแทนนาง

นึกไม่ถึงว่าฉู่จวินหลุนจะมองนางเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่งไปแล้ว

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์คับแค้นใจแต่กลับไร้ที่ระบาย

ฉู่จวินหลุนกล่าวต่อ “ยามนี้ท่านแม่ข้ารู้สึกไม่สบาย จำเป็นต้องพักผ่อน”

ถ้อยคำของเขาเจือน้ำเสียงสั่งการ ราวกับว่าเขาต่างหากที่เป็นนายของที่นี่

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห แต่สุดท้ายก็ยอมสั่งให้ทุกคนหยุดพักอยู่ที่นี่อีกครึ่งชั่วยามค่อยเดินทางต่อ

เจี่ยนอันอันประคองฮูหยินใหญ่ไปนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่

นางกล่าวอย่างห่วงใย “ฮูหยินใหญ่ รบกวนท่านถอดรองเท้าออก ข้าจะช่วยดูบาดแผลที่เท้าให้เจ้าค่ะ”

ฮูหยินใหญ่ไม่อยากถอดรองเท้าต่อหน้าธารกำนัล แต่อาการเจ็บอย่างแสนสาหัสที่เท้าก็ทำให้นางยากจะทานทน

เห็นถึงอาการลังเลของฮูหยินใหญ่ เจี่ยนอันอันก็ย่อตัวลงนั่งเบื้องหน้านางเพื่อบดบังสายตาของทุกคน

ฮูหยินใหญ่จึงยอมถอดรองเท้าออกด้วยใบหน้าแดงก่ำในท้ายที่สุด

ตุ่มเลือดขนาดใหญ่ปริแตกไปแล้ว โลหิตอาบชโลมถุงเท้าจนเป็นสีชาด

เจี่ยนอันอันถอดถุงเท้าให้ฮูหยินใหญ่ด้วยความระมัดระวัง กระทั่งผิวหนังบริเวณตุ่มเลือดก็ถูกดึงออกมาด้วย

บาดแผลซึ่งมีสภาพร้ายแรงทำให้ใจของเจี่ยนอันอันหนักอึ้ง

ฮูหยินใหญ่เจ็บจนร่างกายสั่นเทิ้ม

กระนั้นนางก็ยังคงกัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองเปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย

เจี่ยนอันอันนับถือฮูหยินใหญ่มาก ทั้งที่ใต้ฝ่าเท้ามีตุ่มเลือดขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ แต่กลับอดทนมาได้นานปานนี้

ตอนนี้เอง ก็มีเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้

เจี่ยนอันอันหันศีรษะไปมอง พบว่าฉู่อันเจ๋อแบกฉู่จวินสิงมายืนอยู่ด้านหลัง

“พวกท่านมาทำอะไร?” เจี่ยนอันอันถามด้วยความสงสัย สายตาหยุดมองที่ใบหน้าของฉู่จวินสิง