บทที่ 27

เจี่ยนอันอันไม่ได้สังเกตเห็นอาการผิดปกติของฉู่จวินสิง ยามนี้นางหิวจนหูอื้อตาลายไปหมด

ตั้งแต่ยามเช้าจนถึงตอนนี้ ทุกคนยังไม่ได้กินอาหารหรือดื่มน้ำแม้แต่นิดเดียว

แม้ว่าภายในช่องมิติของนางจะมีขนมที่นำมาจากห้องครัวหลวงเยอะมาก

แต่นางไม่อาจนำขนมเหล่านี้ออกมาแจกจ่ายให้กับทุกคน โดยที่มีทหารรักษาพระองค์เฝ้ามองอยู่

อีกทั้งหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็ไม่เคยให้ทุกคนหยุดพักแม้เพียงชั่วครู่ ส่งผลให้คนในตระกูลหิวจนไส้กิ่ว

ในทางกลับกัน เหล่าทหารรักษาพระองค์ได้กินอาหารอิ่มท้อง

เจี่ยนอันอันมองไปทางทหารรักษาพระองค์ พบว่าทหารนายหนึ่งกำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ข้างต้นไม้ตามลำพัง

นางจำทหารนายนั้นได้ เขาคือทหารที่นำกางเกงชั้นในไปให้หัวหน้าทหารรักษาพระองค์

ดวงตาของเจี่ยนอันอันกลอกไปมา ไม่นานก็มีแผนในใจ

นางลุกขึ้นแล้วเดินไปหาทหารนายนั้น

ดวงตาของฉู่จวินสิงจ้องมาที่เจี่ยนอันอันอีกครั้ง

ทหารผู้นี้มีนามว่า ‘หานซื่อ’ เมื่อเขาเห็นว่าเจี่ยนอันอันเดินมาทางตน ก็ชักดาบออกมาเตรียมพร้อมและร้องบอกว่า “หยุดนะ อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้!”

เจี่ยนอันอันไม่ถอยหนีเพราะคำพูดของเขาแต่อย่างใด นำสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งออกมาจากช่องมิติด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เมื่อเห็นว่าทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ไม่ได้มองมาทางตัวเองก็รีบโยนสร้อยไปทางหานซื่อ

หานซื่อเห็นว่ามีวัตถุส่องประกายสีทองลอยเข้ามาจึงคว้าเอาไว้

ครั้นตั้งใจมองก็พบว่าเป็นสร้อยคอทองคำ!

เขาตกใจมาก คิดไม่ถึงว่าเจี่ยนอันอันจะซ่อนของส่วนตัวไว้

หานซื่อไม่ได้ป่าวประกาศแต่อย่างใด เขามองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดมองมาจึงรีบยัดสร้อยเข้าในอกเสื้อ

ยามที่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาที่มองเจี่ยนอันอันก็นุ่มนวลขึ้นไม่น้อย

เขาเก็บดาบลงพลางเอ่ยถาม “เจ้ามีธุระอันใด?”

เจี่ยนอันอันเดินเข้าไปกล่าวกับหานซื่ออย่างอ่อนหวาน “พี่ชาย พวกข้าเดินทางมาตลอดทั้งเช้าแล้ว ทุกคนต่างก็กระหายและหิวมาก”

“ช่วยกรุณาแบ่งถุงน้ำสักสองใบ ให้พวกข้าได้ดื่มน้ำสักหน่อยได้หรือไม่?”