บทที่ 28

ทั้งสองเดินออกมาไม่ไกล ก็พบว่าข้างหน้ามีลำธารสายเล็กอยู่

ฉู่อันเจ๋อกำลังจะวิ่งไปทางลำธารอย่างมีความสุขแต่กลับถูกเจี่ยนอันอันดึงตัวไว้

“ที่นี่มีงูค่อนข้างมาก โรยผงไล่งูก่อนค่อยเข้าไปจะดีกว่า”

ได้ยินเจี่ยนอันอันว่า ฉู่อันเจ๋อถึงเพิ่งมองเห็นว่าใกล้ ๆ มีงูสองสามตัวกำลังเลื้อยไปมา

ดูจากลวดลายแล้ว งูพวกนี้ล้วนเป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมาก

ฉู่อันเจ๋อรู้สึกนึกกลัวเหตุการณ์ที่จะตามมา หากถูกพวกมันสักตัวฉกเข้า ชีวิตของเขาคงจบสิ้นเพียงเท่านี้แน่

เขามองเจี่ยนอันอันด้วยความซาบซึ้งใจ พบว่านางไม่มีท่าทีตื่นตระหนกตกใจแม้แต่น้อย

หากเป็นผู้อื่นคงหวาดกลัวจนหน้าถอดสีไปนานแล้ว

ฉู่อันเจ๋อชื่มชมในความกล้าหาญของเจี่ยนอันอันจากก้นบึ้งของหัวใจ

เจี่ยนอันอันไม่ได้สนใจสายตาของฉู่อันเจ๋อ นางนำผงไล่งูกำหนึ่งออกมาจากช่องมิติ

จากนั้นโรยลงบนตัวฉู่อันเจ๋อแล้วโรยลงบนร่างกายของตัวเองตาม

ด้วยผงไล่งูเหล่านี้ งูพวกนั้นจะไม่เข้ามาใกล้พวกนาง

หลังจากโรยผงไล่งูเสร็จเรียบร้อย เจี่ยนอันอันก็สาวเท้าก้าวใหญ่ไปยังลำธารทันที

ยามที่เจี่ยนอันอันเข้ามาใกล้ งูที่กำลังเลื้อยไปมาพวกนั้นก็รีบเลื้อยห่างไป ราวกับตรวจจับได้ถึงกลิ่นอะไรบางอย่าง

ฉู่อันเจ๋อเห็นดังนั้นก็รู้สึกกลัวน้อยลง รีบก้าวเท้ายาว ๆ ตามหลังเจี่ยนอันอันไป

ทั้งสองมาถึงริมลำธาร พบว่าน้ำภายในลำธารใสจนเห็นก้น

เจี่ยนอันอันนำถุงน้ำออกมากรอกจนเต็ม เสร็จแล้วก็ไม่ได้เร่งร้อนกลับไปแต่อย่างใด แต่กลับกวาดสายตามองรอบด้าน

ฉู่อันเจ๋อเห็นเจี่ยนอันอันทำท่าเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง จึงรีบถาม “พี่สะใภ้รอง ท่านหาอะไรอยู่หรือ ข้าจะได้ช่วยหา”

เจี่ยนอันอันชี้ไปยังปลาที่อยู่ในลำธาร “พวกเราจับปลากลับไปย่างให้ทุกคนกินสักสองสามตัวกันเถอะ”

ถ้อยคำของเจี่ยนอันอันเกือบทำให้น้ำลายของฉู่อันเจ๋อไหลออกมา

ทนหิวมาตลอดทั้งเช้า หากมีปลาย่างแสนอร่อยให้กินก็คงจะดีเป็นที่สุด

เมื่อเข้าใจเจตนาของเจี่ยนอันอัน ฉู่อันเจ๋อก็เก็บกิ่งไม้แห้งมาสองกิ่งทันที

ทั้งสองคนพับขากางเกงขึ้น ต่างคนต่างถือกิ่งไม้คนละกิ่งแล้วลงไปจับปลาในลำธาร

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็จับปลาได้สิบกว่าตัว