บทที่ 29

ฮูหยินใหญ่ดื่มไปหลายอึกก่อนจะหยุดลง

ฉู่จวินสิงมองมารดาของตัวเองดื่มน้ำตาปริบ ๆ เขาเองก็อยากดื่มเช่นกันแต่กลับอายที่จะเอ่ยปากขอจากเจี่ยนอันอัน

แม้ว่าเจี่ยนอันอันจะเป็นภรรยาที่ยังไม่ได้เข้าพิธีของเขา แต่ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะมีความรู้สึกใด ๆ ต่อกัน

เขาไม่อาจลดศักดิ์ศรีไปขอน้ำดื่มจากสตรีแปลกหน้าได้

ยามนี้ปากของฉู่จวินสิงแห้งผาก ริมฝีปากเริ่มแตกลอก

เจี่ยนอันอันรับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมา

เมื่อหันไปมองจึงพบว่าฉู่จวินสิงกำลังจ้องนางอย่างไม่ละสายตา

จังหวะที่สายตาของทั้งสองสบเข้าด้วยกัน ฉู่จวินสิงก็รีบเบนศีรษะมองไปทางอื่นทันที

เจี่ยนอันอันพึมพำเสียงเบา “พิลึกคนชะมัด”

นางถือถุงน้ำเดินไปนั่งข้างฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงรับรู้ได้ถึงการมาถึงของเจี่ยนอันอัน เขาหันไปกล่าวกับนางด้วยสุ้มเสียงเย็นชา “มีธุระอะไร?”

เจี่ยนอันอันเขย่าถุงน้ำในมือ จนได้ยินเสียงน้ำกระทบกันจากด้านในดังออกมา

“อยากดื่มหรือไม่ อยากดื่มก็ต้องเชื่อฟัง อย่าทำให้ข้าโมโห” เจี่ยนอันอันจงใจหยอกล้อฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงแค่นเสียงเย็นชาแต่ไม่พูดอะไร

เจี่ยนอันอันยกยิ้มมุมปากแล้วกล่าวต่อ “ร่างกายของท่านยังดื่มน้ำมากเกินไปไม่ได้ ข้าให้จิบได้เพียงคำเล็ก ๆ เท่านั้น ท่านก็อดทนหน่อยนะ”

นางกล่าวจบก็ยื่นถุงน้ำมาจ่อที่ปากของฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงช้อนสายตาขึ้นมองเจี่ยนอันอัน และดื่มเพียงคำเล็ก ๆ อย่างเชื่อฟัง

เจี่ยนอันอันพอใจกับพฤติกรรมของฉู่จวินสิงมาก นางกล่าวกับเขา “ท่านอดทนกับการเดินทางไปก่อน รอให้ถึงจุดหมายแล้วข้าจะตามหมอมารักษาอาการบาดเจ็บของท่าน”

ฉู่จวินสิงไม่ตอบ เพียงมองเจี่ยนอันอันแน่นิ่ง

เขารู้สึกสงสัยในตัวเจี่ยนอันอันมากขึ้น

นางเป็นสตรีเช่นใดกันแน่ เหตุใดจึงต่างจากที่เขาเคยได้ยินมา?

เจี่ยนอันอันกล่าวกับฉู่จวินสิง “ข้าจะช่วยดูบาดแผลให้ท่าน อย่าขยับล่ะ”