บทที่ 30

ขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังน่าอึดอัด ฮูหยินใหญ่ซึ่งนั่งอยู่อีกทางก็หันมามองเพราะได้ยินเสียง

นางรู้ว่าบุตรชายตัวเองไม่ชอบการแตะเนื้อต้องตัว แต่ตอนที่เจี่ยนอันอันทายาให้ก่อนนี้ เขาไม่เคยมีปฏิกิริยาเช่นนี้มาก่อน

นางหลงเข้าใจว่าฉู่จวินสิงยอมรับเจี่ยนอันอันแล้วเสียอีก

แต่ดูจากตอนนี้ นางน่าจะคิดไปเองทั้งหมด

ฮูหยินใหญ่เผยอปาก หมายจะเกลี้ยกล่อมให้ฉู่จวินสิงอย่าปฏิบัติตนเช่นนี้กับเจี่ยนอันอัน

แต่เมื่อคำพูดมาจ่ออยู่ที่ปาก นางก็รู้สึกว่ามันไม่ดีนักที่จะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของสองคนนี้มากเกินควร

ยิ่งไปกว่านั้น ปล่อยให้พวกเขาสองคนมีปฏิสัมพันธ์และทำความรู้จักกันให้มากขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

ฮูหยินใหญ่เลือกที่จะปิดปากเงียบในท้ายที่สุด ก่อนละสายตามองไปทางอื่น

เจี่ยนอันอันคิดจะดึงมือกลับ ทว่าฉู่จวินสิงกลับจับข้อมือนางแน่นกว่าเดิม

“นี่ ปล่อยนะ ท่านจับข้าเจ็บไปหมดแล้ว” เจี่ยนอันอันขมวดคิ้วมุ่น

บุรุษผู้นี้เป็นอะไรไป เหตุใดจึงเปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่าพลิกหน้าตำราเช่นนี้

ฉู่จวินสิงปล่อยมือในที่สุด เขาหันไปมองฉู่อันเจ๋อที่กำลังย่างปลา “อันเจ๋อ แบกข้าไปที่อื่นที”

ฉู่อันเจ๋อหันมามองเจี่ยนอันอัน พบว่านางกำลังกุมข้อมือตัวเองพลางพยักหน้าให้เขา

ฉู่อันเจ๋อจึงค่อยวางปลาในมือลงและเดินมาแบกฉู่จวินสิง

เขาแบกฉู่จวินสิงไปนั่งพักด้านหลังพี่ใหญ่ เมื่อจัดท่านั่งให้เสร็จเรียบร้อยก็กลับไปย่างปลาต่อ

เจี่ยนอันอันก้มลงมองข้อมือตัวเองที่ถูกฉู่จวินสิงบีบจนแดงก่ำ

คนบ้า นางหวังดีช่วยทายาให้ แต่เขากลับตอบแทนนางเช่นนี้

เจี่ยนอันอันหยิบถุงน้ำขึ้นมาด้วยความโมโห ก่อนจะนำไปแจกจ่ายให้คนในตระกูลคนอื่น ๆ

เหล่าทหารรักษาพระองค์เห็นเจี่ยนอันอันเดินวกไปวนมา แต่ก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด

เจี่ยนอันอันมอบถุงน้ำใบหนึ่งให้คนในตระกูลเหล่านี้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ส่งต่อไปให้คนอื่น ๆ ได้ดื่มเช่นกัน

ทุกคนต่างแสดงความขอบคุณต่อเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันกลับมาหาฉู่จวินหลุนอีกครั้ง ก่อนจะยื่นถุงน้ำอีกใบให้เขา