บทที่ 31

ฉู่อันเจ๋อกำปลาย่างในมือแน่นพลางมองไปทางหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ด้วยสีหน้าโมโห

นี่เป็นปลาที่เขาย่างมาอย่างไม่ง่ายดาย เขายังไม่ทันได้กินสักคำ แล้วจะยกให้ทหารรักษาพระองค์กินได้อย่างไร

เห็นฉู่อันเจ๋อไร้ท่าทีว่าจะส่งปลาย่างมาให้ หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็สะบัดแส้ฟาดใส่มืออีกฝ่าย

เสียง ‘เพียะ’ ดังขึ้น ปลาในมือฉู่อันเจ๋อถูกฟาดจนร่วงลงบนพื้น

ฉู่อันเจ๋อโมโหจนทำท่าจะปราดเข้าไปหาหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ แต่ถูกเจี่ยนอันอันดึงไว้เสียก่อน

“พี่สะใภ้รอง ท่านอย่าดึงข้า ข้าจะอัดเขาให้ตาย!” ฉู่อันเจ๋อโกรธจนดวงตาแดงก่ำ เขาอดทนอดกลั้นต่อหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ผู้นี้มานานแล้ว

เจี่ยนอันอันเอ่ยปลอบเสียงเบา “ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง เจ้าย่างปลาให้ทุกคนกินต่อไปเถอะ”

ฉู่อันเจ๋อกำหมัดแน่น แค่นเสียงเย็นอย่างหัวเสีย แล้วกลับไปย่างปลาที่เหลือหน้ากองไฟต่อ

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์เห็นฉู่อันเจ๋อกลับไปย่างปลา ปราศจากท่าทีว่าจะส่งปลามาให้โดยสิ้นเชิง

เขาขยับแส้อีกครั้ง ทำท่าจะหวดใส่ฉู่อันเจ๋ออีกครา

เจี่ยนอันอันรีบเข้าไปคว้าข้อมือของหัวหน้าทหารรักษาพระองค์เอาไว้

นางยิ้มพลางเอ่ยกับหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ “พี่ชาย ท่านอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ข้าจับปลาพวกนี้มาจากลำธารฝั่งนั้น ตอนนี้ไม่สดแล้ว หากพี่ชายอยากกินปลา ข้าจะไปจับปลาสดใหม่มาให้ท่านสักหลายตัว แต่ข้าคนเดียวมีเรี่ยวแรงจำกัด พี่ชายไปจับปลาด้วยกันกับข้าดีไหมเจ้าคะ?”

เจี่ยนอันอันว่าแล้วก็ประชิดเข้าไปเป่าลมใส่ข้างหูหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ “ฝั่งนั้นเงียบสงบมาก พวกเราไปกันแค่สองคน ไม่ต้องพาคนอื่นไปด้วย”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ถูกลมที่เจี่ยนอันอันเป่าใส่ทำให้อ่อนระทวยไปทั้งตัว

ใบหน้าไปจนถึงใบหูพลันแดงเรื่อ

เจี่ยนอันอันกลับไปยืนตรงแล้วก็ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้หัวหน้าทหารรักษาพระองค์

ดวงตาของหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ฉายแววปรารถนาขึ้นมา เขากวาดสายมองไปทั่วเรืองร่างเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันเดิมก็มีรูปโฉมงดงาม เมื่อรวมเข้ากับชุดเจ้าสาวสีแดงชุดนี้ยิ่งขับเน้นให้นางพริ้มเพราดุจบุปผา

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์มีความคิดไม่ดีต่อเจี่ยนอันอันมาแต่แรก

แต่ตลอดทางมานี้มีคนมากมายมองดูอยู่ เขาจึงไม่มีโอกาสลงมือกับเจี่ยนอันอัน