บทที่ 32

เห็นภาพตรงหน้า ฉู่จวินสิงก็ฟาดมือลงกับพื้นด้วยความเดือดดาล ความเจ็บแปลบแล่นพล่านขึ้นมาจากกลางฝ่ามือ

ฉู่จวินหลุนที่นั่งอยู่ข้างๆ มองตามทิศทางที่เจี่ยนอันอันจากไปด้วยแววตาลึกซึ้งโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฟางอิ๋งพี่สะใภ้ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปลอบเสียงเบา “น้องรองอย่าเพิ่งโมโห ข้าคิดว่าอันอันไม่ใช่คนประเภทที่เจ้าคิด”

แม้นางจะไม่ได้รู้จักเจี่ยนอันอันมากนัก ทว่าตลอดทางมานี้ เจี่ยนอันอันมีลักษณะนิสัยอย่างไร นางล้วนประจักษ์ด้วยสายตาตัวเอง

นางรู้สึกว่าเจี่ยนอันอันไม่เหมือนคนที่จะทำเรื่องนอกลู่นอกทางกับหัวหน้าทหารรักษาพระองค์อย่างที่ทุกคนเห็น

ฮูหยินใหญ่กับฉู่อันเจ๋อมองดูเจี่ยนอันอันนำทางหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ตรงไปยังริมลำธารตาไม่กะพริบ

ฮูหยินใหญ่กล่าวกับฉู่อันเจ๋อ “เจ้ารีบตามไปเร็วเข้า อย่าให้เกิดเรื่องกับอันอัน”

ฉู่อันเจ๋อรีบตามหลังคนทั้งสองไปทันที

เขาเคลื่อนไหวอย่างเบามือเบาเท้า เก็บงำลมหายใจ ไม่ให้หัวหน้าทหารรักษาพระองค์สัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของเขา

แต่เจี่ยนอันอันกลับรู้แต่แรกแล้วว่าฉู่อันเจ๋อตามหลังมา

นางพาหัวหน้าทหารรักษาพระองค์มาจนถึงริมลำธารแล้วจึงหยุดเดิน

“พี่ชาย ก่อนหน้านี้ข้าจับปลาจากในลำธารนี้แหละเจ้าค่ะ” เจี่ยนอันอันว่าพลางชี้ไปยังลำธารตรงหน้า

ลำธารใสจนเห็นก้นบึ้ง ความลึกแค่ระดับเอวเท่านั้น

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขารู้ว่าน้ำตื้นแค่นี้ เป็นไปไม่ได้ที่คนจะจมน้ำตาย

จนถึงเวลานี้ หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ค่อยแสดงโฉมหน้าที่แท้จริงของตัวเองออกมา

สายตาหื่นกระหายของเขากวาดมองไปทั่วร่างเจี่ยนอันอัน

“เจี่ยนอันอัน ตลอดทางมานี้เจ้าช่างแสดงเก่งจริงๆ ทำให้พี่ชายเชื่อเสียสนิทใจ ข้านึกว่าเจ้าเป็นยอดภรรยาผู้ซื่อสัตย์เสียอีก คราวนี้เจ้าคงแสดงต่อไปไม่ได้แล้วสินะ ไม่ต้องกลัว พี่ชายจะถนอมเจ้าอย่างดี จะทำให้เจ้ารู้สึกดีมากๆ เชียวล่ะ”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์พูดจบก็กระโจนเข้าหาเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันถอยหลังไปหลายก้าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ฉู่อันเจ๋อเห็นดังนั้นก็ทำท่าจะพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนเข้าไปช่วยเจี่ยนอันอัน